Polskie-Forum.pl


Wolne i niezależne forum dyskusyjne / opinie polityczne / aktywność obywatelska / patriotyzm / Polska / wolna dyskusja


Wszystkie czasy w strefie UTC + 1




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 4 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: Chiny
PostNapisane: 27 lip 2015, 08:53 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://www.polska-azja.pl/2015/07/23/wo ... anie-chin/

Wojny opiumowe, czyli narkotyzowanie Chin
Piotr Chodak 23 lipca 20151

Cesarstwo Chińskie w XIX wieku nie było już tym wielkim państwem słynącym z wynalazczości i rozwoju. Z uwagi na skupianie się wyłącznie na wewnętrznych problemach przestały zauważać coraz to większych zapędów kolonialnych państw europejskich. Do tego osłabienie władzy centralnej, stagnacja oraz rozkład administracji spowodował, że Chiny stały się doskonałym miejscem dla ekspansji np. Wielkiej Brytanii poprzez podporządkowanie handlu.



Wielka Brytania dzięki dostawom opium ze swojej Perły w Koronie, jak nazywano Indie, uzależniała obywateli Chin od tego towaru. Narkotyk otumaniał i blokował przed podejmowaniem jakiejkolwiek aktywności. Władze chińskie starały się ograniczyć zarówno handel opium, jak i w ogóle handel z Europejczykami, co powodowało napięcia międzynarodowe. W 1839 roku urzędnicy, na polecenie cesarza przystąpili do niszczenia składów opium w przejmowanych faktoriach handlowych. To wywołało natychmiastową reakcję Wielkiej Brytanii, która wysłała korpus ekspedycyjny dodatkowo wsparty flotą. Wybrzeże chińskie zostało spacyfikowane. Z uwagi na przewagę technologiczną chińska flota została rozbita, a brytyjskie wojska wylądowały w chińskich portach. Porażka była na tyle dotkliwa, że cesarz zmuszony został do podpisania traktatu nankińskiego w 1842 roku zgadzając się przy tym na ogromne ustępstwa w stosunku do europejskich kompanii handlowych. To właśnie wtedy Chiny oddał Brytyjczykom Hongkong. To był koniec pierwszej wojny opiumowej i dalszego uzależnienia Państwa Środka od europejskich kolonialistów.


La_bataille_de_Palikiao


Na kolejną wojnę nie trzeba było długo czekać. Już w 1856 w wyniku zajęcia przez Chiny statku oficjalnie pływającego pod brytyjską banderą. To jest wersja oficjalna. Nieoficjalnie druga wojna opiumowa wybuchła, ponieważ Wielka Brytania chciała jeszcze mocniej zwiększyć swoje przywileje handlowe i gospodarcze z traktatu nankińskiego. Tym razem Wielką Brytanię wsparła dodatkowo Francja. W pierwszych dwóch latach chińskie wojska ponosiły nieustanne klęski. W 1858 roku podpisano traktat w Tiencin, lecz po zmianie władzy w Chinach, wojska Państwa Środka po raz kolejny zaatakowały Europejczyków. Spalono i okradziono wtedy letni pałac cesarski w Pekinie. Ostatecznie podpisano traktat pokojowy w Pekinie w 1860 roku. Chiny zostały zmuszone do legalizacji handlu opium i dalszego narkotyzowania swoich obywateli. Zapłaciły ogromną kontrybucję i zgodziły się na działalność misjonarską i dyplomatyczną państw europejskich.

Autor: Piotr Chodak
E-mail: chodak.piotr@gmail.com


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Chiny
PostNapisane: 30 sie 2015, 11:28 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://www.nowastrategia.org.pl/wojna-c ... -na-morzu/

WOJNA CHIŃSKO-FRANCUSKA 1884-1885. OPERACJE NA MORZU
sie 29, 2015 Patryk Franiel


Bitwa pod Fuzhou na japońskiej grafice z epoki. Źródło: wikimedia.org


W latach 70. XIX stulecia, obszarem, który budził coraz większe zainteresowanie Paryża, były Indochiny, co prowadziło do nieuchronnego konfliktu z Cesarstwem Chińskim, usiłującym utrzymać swoją zwierzchność nad współczesnym Wietnamem. Chińska porażka w wyniku wojny i uznanie francuskiego protektoratu okazały się życiowym dziełem wybitnego polityka – ówczesnego premiera Julesa Ferry’ego – architekta francuskiego imperium kolonialnego. Wojna chińsko-francuska wybuchła w sierpniu 1884 r., kiedy to na kotwicowisku Pagoda Francuzi zniszczyli chińską eskadrę Fujian oraz zbombardowali stocznię. Następnie francuskie siły morskie przeniosły cel uderzenia na wybrzeże południowych Chin. Jakkolwiek Guangdong nie miał wówczas nowoczesnych sił morskich (torpedowce ze szczecińskiej stoczni Vulcan były zwiastunem bardzo ograniczonego unowocześnienia), eskadra Fujian została zniszczona. Nieco opieszała eskadra pięciu krążowników Nanyang została ostatecznie wyśledzona przez Francuzów w lutym 1885 r., rozproszona i zaatakowana. Jednostki które przetrwały, zablokowały Chenhai – port morski Ningpo. Szanghaj spodziewał się ataku, jednakże dwa małe, lecz nowoczesne krążowniki eskadry Beiyang były utrzymywane daleko – niemal 500 mil na północ. Zamiast jednak uderzyć na Formozę, Francuzi rozdzielili swój atak wykorzystując Hongkong jako bazę przednią. Kiedy w lutym 1885 r. Brytyjczycy odmówili im takiej możliwości, Francuzi zajęli Peskadory, aby wykorzystywać je do tego celu. W tym samym miesiącu, kiedy rozpoczęta została blokada ekonomiczna Szanghaju nastąpił jednak pat. W kwietniu został zgodnie podpisany w Paryżu protokół o przerwaniu działań wojennych, a formalny traktat pokojowy zawarto w czerwcu 1885 r. Wojna ta, stanowi również kolejny epizod dziewiętnastowiecznej rywalizacji Francji i Wielkiej Brytanii na polu kolonialnym, co doprowadziło do poważnego incydentu – blokady wybrzeży chińskich przez wiceadm. Courbeta w 1885 r.


La Galissonnière rankiem w dniu 5 sierpnia 1884 r. ostrzeliwuje broniące Keelungu (u północnych wybrzeży Formozy) chińskie fortyfikacje i baterie dział.
Źródło: wikimedia.org


Przyczyny wybuchu i negocjacje
Przegrana wojna z Prusami (1870-1871) i utworzenie III Republiki znów ożywiły francuskie aspiracje kolonialne. W Indochinach przybrały one charakter penetracji północnych ziem Annamu i pogranicza chińsko-annamskiego. Wobec nieżeglowności górnego Mekongu, a zatem braku dostępu tą drogą do południowych Chin, wojskowi i kupcy francuscy zainteresowali się Rzeką Czerwoną, płynącą przez północny region Annamu, Tonkin (Bắc Bộ), i mającą swe źródła w chińskiej prowincji Junnan. Do Tonkinu wyruszyły na razie prywatne ekspedycje kupieckie, gdyż marynarka francuska zapuszczała się na Zatokę Tonkińską jedynie za piratami (jako pierwsza wpłynęła w ujście Rzeki Czerwonej w 1872 r. w pościgu za nimi fregata parowa Bourayne Lieutenant de vaisseau Victora Sénèsa1.).
Oficjalnie na Rzece Czerwonej okręty francuskie pojawiły się w 1873 r., wspierając wyprawę kupca-awanturnika Jeana Dupuisa, który zamierzał wymusić na władzach annamskich zezwolenie na swobodną żeglugę po jej wodach. Nowy gubernator Kochinchiny, kontradm. Jules Dupré, wysłał mu w sukurs zespół okrętów Capitaine de vaisseau Francisa Garniera (2 kanonierki parowe, oddział desantowy), który w listopadzie wpłynął na wody delty Rzeki Czerwonej. Ponieważ Annamici nadal nie wyrażali zgody na swobodę żeglugi, Garnier z 212-osobowym desantem zaatakował broniony przez 7-tysięczny garnizon Hanoi, które zdobył po krótkiej walce. Następnie wysłał jedną z kanonierek w celu demonstracji w górę rzeki, a sam z drugą i oddziałem desantowym uderzył na inną twierdzę delty Nam Định, i zdobył ją 11 grudnia.


29 marca 1885 r. francuskie krążowniki pojawiły się na wodach otaczających archipelag Peskadorów i niemal bezpośrednio otworzyły silny ogień na broniące dostępu do głębokiej i dużej zatoki dwa forty i kilka rozmieszczonych w pobliżu baterii. W głębi zatoki leżał główny port Peskadorów – Magong.
Źródło: wikimedia.org


Wobec interwencji francuskiej cesarz Annamu Tự Đức (1847-1883) zwrócił się o pomoc do Chin, a jednocześnie skierował przeciw Garnierowi oddziały „czarnej chorągwi”. W walce z nimi zginął Garnier, w związku z czym Francuzi opuścili deltę Rzeki Czerwonej. Mimo zwycięstwa Tự Đức, obawiając się działań odwetowych, zgodził się na negocjacje, w wyniku których 15 maja 1874 r. podpisano w Sajgonie nowy traktat francusko-annamski. Francja gwarantowała w nim Annamowi niepodległość i suwerenność oraz udzielenie pomocy i poparcia dla utrzymania porządku i spokoju w państwie; ponadto miała chronić go przed napadem z zewnątrz (Chiny?) i zwalczać piractwo u jego wybrzeży.
W zamian Annam, w którym osiadł rezydent francuski w randze ambasadora miał „uzgadniać” z Paryżem swoją politykę zagraniczną, otworzyć Hanoi i dwa porty Zatoki Tonkińskiej (Hajfong i Quy Nhơn) dla handlu francuskiego, zezwolić na swobodną żeglugę po Rzece Czerwonej (do granicy z prowincją Junnan) oraz na osadnictwo cudzoziemców, którzy bez ograniczeń mogli prowadzić działalność handlową i przemysłową (finansowane przez założony w 1875 r. Bank Indochiński.). Zezwalał także na swobodne działanie misji i gwarantował prawa Kościołowi katolickiemu. Chiny, które uważały Tự Đứcẵ za swego wasala, nie uznały traktatu. Zresztą niechętnie podporządkował mu się sam Tự Đức. Od 1876 r. zaczął znów wysyłać do Pekinu coroczną daninę lenną, aby w 1879 r. zażądać od Chin pomocy wojskowej. Po 1880 r. wkroczyły do Tonkinu wojska chińskie, co stanowiło poważne naruszenie postanowień traktatu i zapowiedź interwencji francuskiej. Dając do zrozumienia, że sytuacja polityczno-wojskowa uległa zmianie, rozpoczęto prześladowania wyznawców katolicyzmu (wymordowano około 20 000 ludzi.).
III Republika zajęta sprawami europejskimi (przygotowania antyniemieckie w celu odzyskania utraconych prowincji: Alzacji i Lotaryngii) i afrykańskimi (zabór Tunezji w 1881 r.) zdała się na rokowania dyplomatyczne z Chinami. Jednocześnie rząd francuski, aby uświadomić Pekinowi, że z Tonkinu nie zrezygnuje, wysłał tam w kwietniu 1882 r. ekspedycję karną pod dowództwem Capitaine de vaisseau Henri Rivière’a (4 krążowniki nieopancerzone, 11 kanonierek, transportowiec z 700-osobowym desantem.). Rivière na czele oddziału desantowego (przy wsparciu 3 kanonierek) zdobył 25 kwietnia Hanoi, ale jego dalsze natarcie w górę Rzeki Czerwonej zostało zatrzymane przez „czarne chorągwie” w Sơn Tây (32 km na północny zachód od miasta.). Kiedy 19 maja w czasie jednej z prób przerwania blokady zginął Rivière (wraz z 34 żołnierzami) Francuzi wycofali ekspedycję do Sajgonu.


Bitwa pod Fuzhou na dziewiętnastowiecznej rycinie.
Źródło: wikimedia.org


W takiej sytuacji pod koniec września 1883 r. przystąpiono we Francji do organizacji nowej wielkiej wyprawy indochińskiej. Zwolennik ekspansji kolonialnej Francji – Ferry, powróciwszy właśnie do władzy, otrzymał od parlamentu kredyty, które umożliwiły wystawienie 4-tysięcznego korpusu i odpowiednich sił morskich. Podzielono je na dwie eskadry. Kontradmirał Meyer miał nadzorować wybrzeża chińskie, mało zaś dotąd znany we flocie kontradm. Amédée Courbet – zaatakować Annam. W lipcu 1883 r. nowy władca Annamu, Hiệp Hoà Nguyễn (Tự Đức zmarł 9 lipca), zażądał wycofania wojsk francuskich z Tonkinu.
Courbet ze swoją eskadrą (łącznie z jednostkami znajdującymi się na wodach chińskich – 29 okrętów)2 oraz korpusem desantowym (4000 ludzi) przybył 13 lipca do Sajgonu, aby stąd, po reorganizacji sił, 18 sierpnia zaatakować Huế. Jego zespół (2 krążowniki pancerne, 1 pancernopokładowy, 3 kanonierki, 2 transportowce) przez trzy dni ostrzeliwał forty i baterie nadbrzeżne u wejścia na Rzekę Perfum, a następnie wysadzony 20 sierpnia desant (1650 żołnierzy i marynarzy) zdobył twierdzę i miasto. Załamany tymi wydarzeniami Hiệp Hoà 25 sierpnia 1883 r. podpisał z Francuzami układ w Huế (tzw. układ Harmanda), na mocy którego przyznał im prawo utrzymywania w Annamie garnizonów wojskowych oraz kontroli miejscowej administracji, policji i finansów.
W Tonkinie jednak nadal walczyły oddziały „czarnych chorągwi”, wspierane przez regularne oddziały wojsk chińskich; co więcej, rząd pekiński oświadczył 16 listopada, że interwencja Courbeta stanowi naruszenie pokoju między Chinami a Francją. Niejako w odpowiedzi Courbet, który większość swych sił skoncentrował w Hongkongu, rozpoczął blokadę wybrzeży annamskich, a następnie uderzył na Tonkin. Prowadząc działania wzdłuż biegu Rzeki Czerwonej, zdobył 17 grudnia Sơn Tây i zepchnął oddziały przeciwnika ku granicy chińskiej. Pekin, obawiając się wtargnięcia Francuzów do prowincji Junnan i Kuangsi, zdecydował się na rokowania (ze strony francuskiej brał w nich udział Capitaine de frégate François Fournier)3, w wyniku których 11 maja 1884 r. zawarto w Tientsinie porozumienie międzypaństwowe. Chiny w zamian za uznanie nietykalności swojej granicy z Tonkinem oraz zrzeczenie się wszelkiego rodzaju kontrybucji gwarantowały wycofanie wojsk z Tonkinu, uznanie traktatów zawartych między Francją a Annamem oraz otwarcie granicy chińsko-tonkińskiej dla handlu europejskiego.
Obie strony nie zamierzały jednak tego porozumienia przestrzegać. Francuzi już 6 czerwca wymogli na Hiệp Hoà nowy traktat, sankcjonujący oficjalnie protektorat francuski nad cesarstwem (zniesienie zwierzchniej władzy Chin, wprowadzenie garnizonów francuskich do wybranych twierdz annamskich, zobowiązanie do obrony Annamu przed napaścią jakiegokolwiek państwa trzeciego, zgoda na pobór podatków w Tonkinie przez Francuzów.). W odpowiedzi Chińczycy wstrzymali ewakuację wojsk z Tonkinu, co stało się przyczyną szeregu incydentów zbrojnych, z których incydent w nadgranicznym Bắc Lệ (koniec czerwca 1884 r.) rząd Julesa Ferry’ego, „twórcy francuskiego imperium kolonialnego”, uznał za casus belli i 12 lipca wystosował ultimatum do rządu chińskiego, domagając się odszkodowania w wysokości 250 milionów franków jako zastawu dla ułatwienia negocjacji w sprawie wycofania wojsk chińskich z Tonkinu.
Ponieważ Pekin odrzucił ultimatum, 21 sierpnia zostały zerwane stosunki dyplomatyczne pomiędzy obydwoma państwami. Dwa dni później rozpoczęły się działania wojenne, choć na razie żadna ze stron formalnie nie wypowiedziała wojny.


Mapa dalekowschodniego morskiego teatru działań wojennych wojny francusko-chińskiej (1884-1885 r.).
Źródło: wikimedia.org


Przebieg konfliktu
Chińska marynarka wojenna, którą właściwie zaczęto tworzyć dopiero po zakończeniu powstania tajpingów (1851-1864), składała się z dwóch odrębnych organizacyjnie Flot: Północnej (Peiyang), z bazami w Weihaiwei, Chifu i Yingkou, i Południowej (Nanyang.). Ta druga, w związku ze złożoną strukturą zarządzania Chin Południowych (luźno związanych z władzami centralnymi), podzielona została na trzy samodzielne Floty: Południową, podległą dowódcy Południowego OW (bazy Wusung, Ningpo, Hangzhou i Nankin; główne zadanie – obrona wybrzeży prowincji Kiangsu oraz ochrona żeglugi na Jangcy), oraz podległe gubernatorom prowincji: Fujian (bazy Fuzhou, Xiamen i Suatou; główne zadanie – obrona wybrzeży prowincji Chekiang i Fujian oraz wyspy Tajwan) i Kwangtung (baza w Kantonie; główne zadania – ochrona żeglugi w ujściu Sikiangu i służba celna w Kantonie.).
Z tymi trzema flotami przyszło walczyć eskadrze, mianowanego wiceadmirałem, Courbeta (mającego do pomocy kontradmirałów Sébastiena Lespèsa i Adriena Rieuniera), przy czym w całości z Flotą Fujian (krążownik, 8 kanonierek, 2 uzbrojone transportowce, 7 kutrów z torpedami wytykowymi, kilkanaście uzbrojonych dżonek.). Okręty chińskie były różnej budowy (angielskiej, niemieckiej, francuskiej i własnej) i o różnym uzbrojeniu, starsze od francuskich, a do wielkokalibrowej artylerii brakowało zapasowej amunicji.
Odwetem za incydent w Bắc Lệ i niejako „środkiem na przywołanie Chińczyków do porządku” miał być dyscyplinujący atak na port Keelung (Jīlóng) na wyspie Formoza (obecnie Tajwan.). 5 sierpnia 1884 r., po godz. 7, wydzielony do tej akcji zespół kontradm. Sebastiana Lespèsa (2 krążowniki, kanonierka) uderzył na stare foty i baterie nadbrzeżne Keelungu. Choć zaskoczeni artylerzyści chińscy uzyskali szereg trafień, ogień okrętów francuskich zniszczył umocnienia portowe i wywołał wiele pożarów w mieście. Wysadzony o godz. 10 desant (200 marynarzy) uderzył na port i stację węglową, spotkał się jednak z twardym oporem oddziałów chińskich (3000 żołnierzy.).
Walki przeciągnęły się do następnego dnia i zakończyły się porażką Francuzów, którzy wycofali się na okręty i odpłynęli. Błąd podwładnego musiał naprawić sam Courbet, zbierający od połowy lipca siły główne (6 krążowników, 4 kanonierki, 2 torpedowce) pod Fuzhou, w którym stała całą Flota Fujian adm. Chang Bei-longa.


Bitwa pod Fuzhou 23 sierpnia 1884 r.
Źródło: wikimedia.org


Bitwa pod Fuzhou
Dojścia do bazy, położonej nad rzeką Min (około 40 km od jej ujścia), broniły trzy forty oraz baterie nadbrzeżne, rozmieszczone w rejonach zwężenia rzeki (ciaśniny Mingan i Kimpai.). Courbet, który od 5 sierpnia zaczął wprowadzać okręty na rzekę, ustawił 4 krążowniki, 3 kanonierki i 2 torpedowce na jej zakręcie (naprzeciw arsenału Fuzhou i wyspy Loshing), pośrodku foty adm. Changa. W dole rzeki ubezpieczał go krążownik, a u jej ujścia krążownik i kanonierka.
Na Min znajdowały się również (w charakterze obserwatorów) 4 okręty brytyjskie (wiceadm. Dowell) i 2 amerykańskie (komodor John Lee Davis.). Wobec ograniczonej szerokości nurtu, dochodzącej w rejonie Fuzhou do 1200 m, obie walczące strony pozbawione były możliwości manewrowania i o zwycięstwie przesądzić miała artyleria okrętowa, strzelająca z zakotwiczonych jednostek. Francuzi dysponowali (tylko okręty w Fuzhou) 58 armatami (5 kalibru 190 mm, 47 – 140 mm i 6 – 100 mm), natomiast Chińczycy 44 (2 kalibru 250 mm, 1 – 190 mm, 17 – 160 mm, 8 – 120 mm i 16 czterdziestofuntowymi, ładowanymi od przodu.).
Courbet, który po otrzymaniu rozkazu o przedsięwzięciu środków odwetowych za ataki w Tonkinie podobno 22 sierpnia uprzedził o swoich zamiarach władze chińskie, planował uderzenie na okręty Changa 23 sierpnia. Istotnie starcie rozpoczęło się około 13.45, kiedy do kanonierki Lynx zbliżył się rzekomo chiński kuter z torpedą wytykową4. Zaatakowały wtedy francuskie torpedowce5 – 46 zatopił krążownik Yang Wu, 45 kanonierkę Fu Sheng6, a pozostałe jednostki otworzyły z odległości 300-500 m huraganowy ogień do okrętów i dżonek chińskich. Choć bitwa toczyła się jeszcze co najmniej godzinę, rozstrzygnięcie jej nastąpiło w pierwszych siedmiu minutach. Chińczycy stracili 10 okrętów (dwa z nich później wydobyto i wyremontowano) i co najmniej 12 dżonek oraz 521 zabitych i 150 rannych (także wielu zaginionych); Francuzi tylko 6 zabitych i 27 rannych.


Atak francuskich kutrów torpedowych w bitwie pod Fuzhou, mal. Charles Euphrasie Kuwasseg (1838–1904.).
Pierwszy ruszył czołowy torpedowiec 46 (dowódca Lieutenant de vaisseau Marius A.H. Douzans.). Z odległości prawie ćwierć mili wystrzelił w kierunku czołowego krążownika Yang Wu torpedę, która trafiła go w śródokręcie. W wyniku eksplozji niemal przepołowiony na pół okręt osiadł na dnie rzeki.
Drugi z torpedowców pod niebiesko-biało-czerwoną banderą – 45 (dowódca Lieutenant de vaisseau Boué de Lapeyrère) zaatakował torpedą kanonierkę Fu Sheng, którą co prawda trafił, ale i sam został dość znacznie uszkodzony. Francuski okręcik spłynął z prądem i osiadł szczęśliwie przy burcie amerykańskiej kanonierki USS Enterprise, której załoga, obserwująca przebieg bitwy, powitała go energicznymi oklaskami.
Źródło: wikimedia.org


Choć już w czasie zaledwie siedmiu minut od początku starcia, każdy chiński okręt przestał faktycznie istnieć jako jednostka bojowa, Francuzi kontynuowali jednak dosłowne zalewanie przeciwnika ołowiem, strzelając z dział dużego kalibru i działek Hotchkiss oraz broni strzeleckiej, zupełnie nie zwracając uwagę na rannych i pozbawionych pomocy ludzi ginących na okrętach.
• A. Pastuchow – Pancerniki typu „Tingyuan”, str. 10.
Kiedy pozostałe okręty chińskie (z różnymi uszkodzeniami) wycofały się w górę rzeki, jednostki Courbeta zbombardowały arsenał oraz okoliczne baterie. Ponieważ forty i baterie nadbrzeżne obu ciaśnin zostały już zaalarmowane, Francuzi musieli siłą przebijać się na Morze Wschodniochińskie. W dniach 25-26 sierpnia opanowali Mingan, 27-29 sierpnia Kimpai (ponosząc łączne straty: 10 zabitych i 48 rannych), by następnego dnia zakotwiczyć już na otwartym morzu, przy brzegach wyspy Matsu; stąd odesłano uszkodzony krążownik La Galissonnière w celu naprawy do Hongkongu.
26 sierpnia rząd chiński ogłosił stan wojny z Francją, na co Courbet odpowiedział ponownym atakiem na Keelung. Przeprowadził go 2 września nieudolny Lespès, który w walce z odbudowanymi już bateriami nadbrzeżnymi doznał kolejnej porażki. Dopiero wyprawa zorganizowana 29 września przeciw północnej Formozie (jednoczesne uderzenie Courbeta na Keelung i Lespèsa na ujście Danshui) zakończyła się sukcesem. 8 października, po zaciętych walkach, desanty francuskie opanowały obydwa rejony (poniesione straty: 17 zabitych, 49 rannych), lecz na tym wyczerpał się impet ofensywy Courbeta – z 1600-osobowym desantem żołnierzy i marynarzy nie mógł on myśleć o podboju Formozy i dlatego 30 października ograniczył się do jej blokady.
W tym czasie jego eskadra (przemianowana już na Eskadrę Dalekiego Wschodu) została powiększona do 35 okrętów bojowych z 267 armatami. Zimową przerwę w walkach przeznaczył wiceadmirał na okresowe remonty okrętów w stoczni w Hongkongu, gdzie doszło do antyfrancuskich wystąpień chińskich robotników. Poparte przez mieszkańców miasta przerodziły się one w otwarty bunt z trudem stłumiony przez władze brytyjskie.


Atak francuskich kutrów torpedowych pod Shipu 15 lutego 1885 r.
Źródło: wikimedia.org


Bitwa pod Shipu
Wobec zniszczenia Floty Fujian rząd chiński skierował do walki z Francuzami dywizjon adm. Wu z Floty Południowej (5 krążowników, 2 kanonierki)7, zmierzając przebazować go do Fuzhou. Kiedy jednak dywizjon wpłynął (na przełomie stycznia i lutego 1885 r.) do Shipu (zatoka Sanmen, na południe od Ningpo), wiadomość o tym dotarła do Courbeta. 13 lutego wiceadmirał z 5 krążownikami i 2 kanonierkami podszedł do zatoki Sanmen, którą adm. Wu opuścił w popłochu, pozostawiając jednak w Shipu krążownik Yu Yuan i kanonierkę Ten Ch’ing. Courbet w obawie, że drobne wyspy i płycizny oraz rozmieszczone na tychże wyspach baterie artylerii narażą go na zbędne straty, postanowił zaatakować okręty chińskie torpedami samobieżnymi.
15 lutego, nad ranem, wysłano zatem na redę Shipu dwa kutry parowe, wyposażone doraźnie w prymitywne urządzenia odpalające. Gęsta mgła przedświtu oraz gwałtowny ogień baterii nadbrzeżnych spowodowały, że obydwa kutry wystrzeliły swoje torpedy do krążownika, zatapiając go, natomiast kanonierka została rozstrzelana omyłkowo przez własne bateria nadbrzeżne (Francuzi mieli 1 zabitego.). Następnie Courbet ruszył w pościg za zespołem Wu, który schronił się w ujściu Jangcy, pospiesznie ufortyfikowanym i przegrodzonym zaporą z zatopionych (wypełnionych kamieniami) dżonek.


Atak torpedowy francuskiego kutra na chiński krążownik Yu Yuan w nocy z 14 na 15 lutego 1885 r.
Dowódcy obu szalup popełnili pewne pomyłki, wyznaczając kurs w ciemnościach nocnych i wystrzelili obie torpedy do chińskiego krążownika, który wkrótce zatonął.
Źródło: wikimedia.org


„Blokada ryżowa”
Choć Francuzom udało się zniszczyć część fortyfikacji, zagrody jednak nie sforsowali mimo trzykrotnie ponawianych prób (1, 2 i 13 marca.). 25 lutego 1885 r. rząd francuski zarządził blokadę południowo-wschodnich wybrzeży Chin, co stanowiło swoiste uderzenie w ekonomikę cesarstwa. Za kontrabandę uznano bowiem ryż, przewożony na północ kraju zarówno przez statki chińskie, jak neutralne („blokada ryżowa”.). Ograniczenie dostaw tego podstawowego produktu żywnościowego zagroziło egzystencji milionów Chińczyków z północy, co niewątpliwie „zmiękczyło” stanowisko cesarskiego rządu. Wywołało jednak niezadowolenie Brytyjczyków i trudności z bazowaniem okrętów francuskich w Hongkongu.
Poszukując nowej bazy manewrowej, Courbet uderzył 29 marca na położony w Cieśninie Tajwańskiej archipelag Peskadory, z jego głównym portem Magong (Penghu.). Wysadzone desanty wspierane ogniem artylerii okrętowej, zajęły go w ciągu trzech dni, przy niewielkich stratach własnych (3 zabitych, 7 rannych wobec 300-400 zabitych i rannych Chińczyków.). Sukces ten zbiegł się w czasie z porażką wojsk francuskich pod Lạng Sơn w Tonkinie, gdzie 28 marca oddział gen. François Négriera, który dokonał wypadu na terytorium Chin, został zmuszony do odwrotu, a następnie rozbity przez wojska gen. Fenga8.


Dowódcy nocnego ataku (14/15 lutego) Capitaine de frégate (kmdr por.) Christian Gourdon i Enseigne de vaisseau de 1re classe (por.) Emil Duboc.
Załoga każdej z szalup składała się zaledwie z kilku ludzi.
Źródło: wikimedia.org


Negocjacje pokojowe
Stało się to przyczyną upadku rządu Ferry’ego, choć trwały już, dzięki mediacji brytyjskiej, rokowania pokojowe. 4 kwietnia nastąpiło zawieszenie broni, 21 kwietnia Francuzi ewakuowali Keelung, a 9 czerwca 1885 r. podpisano w Tientsinie francusko-chiński układ pokojowy. W zamian za zwrot Peskadorów Chiny rezygnowały ostatecznie ze zwierzchnictwa nad Tonkinem i Annamem i uznawały protektorat francuski nad obiema prowincjami. Zobowiązywały się również do otwarcia granicy z Tonkinem dla handlu europejskiego, a także do powierzenia inżynierom francuskim budowy linii kolejowych w prowincjach Junnan i Kuangsi.
Tak więc dzięki zwycięstwom floty wojennej, mimo porażek wojsk lądowych w Tonkinie, Francja odniosła kolejny sukces w budowie imperium kolonialnego. Uznany za bohatera narodowego wiceadm. Courbet nie doczekał jednak owoców swoich zwycięstw. Chory na żółtą febrę i wyczerpany trudami intensywnych działań wojennych zmarł na pokładzie flagowego Bayarda 11 czerwca 1885 r., dwa dni po podpisaniu traktatu pokojowego.


Okrzyknięty bohaterem francuskiej dalekowschodniej ekspansji kolonialnej wiceadm. Amédée Courbet (1827-1885) nie zdołał zaznać smaku popularności; zmarł na febrę na pokładzie Bayarda w czerwcu 1885 r.
Źródło: wikimedia.org


Skutki
Zgoda Chin nie oznaczała zgody samych Annamitów. Mimo zawartych wcześniej traktatów nowy cesarz Annamu (od 31 lipca 1884 r.), dwunastoletni Hàm Nghi, kazał swoim oddziałom uderzyć 5 lipca 1885 r. na Huế, w którym zainstalował się nowo mianowany gubernator generalny Indochin, gen. de Courcy. Atak nie powiódł się, wywołał jednak fale zbrojnego oporu przeciw Francuzom. Choć walki w Annamie zakończyły się w 1886 r., pacyfikacja Tonkinu ciągnęła się jeszcze przez długie lata, angażując 35-tysięczną armię okupacyjną (w tym 15 000 żołnierzy francuskich), której oprócz partyzantów, dokuczały również choroby tropikalne9.
Początek wojny francusko-chińskiej nie przyniósł sławy chińskiej eskadrze prowincji Fujian – 23 sierpnia 1884 r. zbiór drewnianych okrętów różnych typów, uzbrojonych w przestarzałą artylerię, został dosłownie rozniesiony w pył ogniem szybkostrzelnych armat francuskich krążowników. Koncepcja ekstensywnego rozwoju floty Cesarstwa, drogą prostego zastąpienia starych dżonek przez nowoczesne jednostki z maszynami parowymi i odtylcową artylerią, poniosła ostateczny krach.
Starcie koło Fuzhou, a także późniejsza bitwa flot chińskiej i francuskiej pod Shipu (14 lutego 1885 r.) wykazały, że różnorodne eskadry, w których skład wchodziły kanonierki i jednostki transportowe, nie nadawały się do zapewnienia bezpieczeństwa współczesnego państwa. Dla zapewnienia efektywnej obrony brzegów Cesarstwa trzeba było rozpatrzyć koncepcję – silnej floty, stworzonej z jednostek pancernych, zdolnych do działań na otwartym morzu w składzie eskadry, zdolnej do dania odporu agresorowi.
1 Krążownik pancerny Léon Gambetta, jego flagowiec jako kontradmirała i dowódcy 2. Dywizjonu Lekkiego francuskiej 1. Armii Morskiej (1ére Armée Navale), został 26 kwietnia 1915 r. storpedowany w Cieśninie Otranto przez austro-węgierski okręt podwodny U 5 (Korvettenkapitän Georg Ritter von Trapp.). Sénès odmówił opuszczenia jednostki i poszedł wraz z nią na dno.
2 Były to: 5 krążowników pancernych (wówczas „okrętów pancernych”) – Bayard (flagowy), Turenne, La Galissonnière, Atalante i Triomphante, 10 krążowników nieopancerzonych – Duguay Trouin, Villars, D’Estaing, Lapérouse, Magon, Primauguet, Roland, Chateaurenault, Kerguelen i Duchaffault, 7 kanonierek – Vipère, Lynx, Comète, Sagittaire, Jaguar, Aspic i Sané, 4 torpedowce – 44, 45, 46 i 50, oraz 3 transportowce – Chateau-Yquem (?), Annamite i Tonkin.
3 W późniejszych latach awansowany do stopnia kontradmirała. Fournier, oficer zresztą doświadczony (dowodził Voltą w eskadrze Courbeta), dał się poznać jako wielki zwolennik Jeune École (Młoda Szkoła) – francuskiej doktryny wojny morskiej z końca XIX stulecia, którą sygnował swym autorytetem. W 1896 r. wystąpił z hasłem, głosząc potrzebę skoncentrowania się na budowie szybkich i dużych krążowników pancernych, jako jednostkach przeznaczonych do działań na liniach komunikacyjnych potencjalnego przeciwnika (brytyjskiej Royal Navy oraz włoskiej Regia Marina.). Dzięki zaangażowaniu i działalności Fourniera flota francuska otrzymała całą grupę podobnych do siebie dużych, wielokominowych krążowników pancernych, które choć nie należały do pełnowartościowych w sensie bojowym, to jednak dobrze wypełniały zadania szkoleniowe. Jeden z nich, wybudowany w 1903 r. Jeanne d’Arc, został w pełni zaadaptowany do tej roli w 1919 r. i pływał z pożytkiem jeszcze przez 15 lat, do czasu wybudowania nowego okrętu szkolnego o tej samej, tradycyjnej odtąd nazwie w Marine Nationale. Architektura okrętu, przede wszystkim rozmieszczenie dwóch grup kominów oraz długi kadłub z wysokimi burtami i pokładem dziobowym ciągnącym się prawie na 4/5 długości kadłuba, stały się typową cechą kolejnych francuskich krążowników pancernych, do końca istnienia tej klasy podczas I wojny światowej.
4 Torpeda wytykowa – broń stosowana przejściowo w marynarkach różnych krajów przed wynalezieniem torpedy („miny samobieżnej”.). Polegała ona na detonacji silnego ładunku wybuchowego (piroksyliny), umieszczonego w skrzydlatej minie na kilkunastometrowym wytyku na dziobie atakującej, niewielkiej jednostki, która musiała w tym celu podejść do burty atakowanego okrętu. Z tej racji był to rodzaj niemal samobójczego ataku.
5 Wbrew twierdzeniom niektórych autorów nie miały one torped parogazowych, lecz wytykowe. Obydwa należały do III serii typu „Thornycroft 27 metres”, zbudowanej w latach 1878-1880 przez stocznię La Seyne (11 okrętów – 24–25, 33–36, 43–46 i 50.). Wyporność 32-35 ton, 18 węzłów, 1 torpeda wytykowa (tylko 33–36 i 50 miały po 2 wyrzutnie torped parogazowych wbudowane w dziób), załoga 9-10 ludzi.
6 Jako uczestnik kampanii Courbeta w Indochinach w latach 1884-1885, odznaczył się również m.in. przyszły wiceadmirał Augustin Emmanuel Hubert Gaston Boué de Lapeyrère (1852-1924), gdzie dowodząc łodzią torpedową z krążownika Volta zatopił kanonierkę Fu Sheng. Augustin Boué de Lapeyrère wstąpił do służby we flocie w roku 1869. Sprawował kolejno coraz wyższe funkcje dowódcze, zaś w latach 1909-1911 był ministrem marynarki, przyczyniając się walnie do jej szybkiego wówczas rozwoju. Jako dowódca 1. Armii Morskiej (skupiająca gros sił francuskiej marynarki wojennej) stał się orędownikiem i współtwórcą konwencji morskiej zawartej z Wielką Brytanią. Poddany krytyce za zbyt ostrożne działania na stanowisku dowódcy floty operacyjnej został dymisjonowany w październiku 1915 r.
7 Jan Gozdawa-Gołębiowski (Od wojny krymskiej do bałkańskiej, str. 267-268) uważa, że zespół ten był wydzielony z Floty Północnej, a dowodził nim adm. Tseng Kuo-czüan.
8 Wojska francuskie zajęły Lạng Sơn 13 II 1885 r. i urządzały stąd wypady w kierunku prowincji Kuangsi i Junnan. W czasie kiedy oddział płk. Brière de l’Isle wysłano na odsiecz oblężonemu w Tuyên Quang płk. Dominé, gen. Négrier na czele brygady uderzył na Hoa. Podczas walki został ciężko ranny, a jego zastępca, płk. Herbinger, nakazał odwrót, który zmienił się w paniczną ucieczkę oddziałów kolonialnych.
9 Tę trudną sytuację wykorzystała zainteresowana Birmą Wielka Brytania zaniepokojona zawartym 15 I 1885 r. w Paryżu układem francusko-birmańskim (wymiana ambasadorów, klauzula największego uprzywilejowania.). Brytyjczycy, obawiając się, aby Francuzi nie zaanektowali Górnej Birmy, która była wasalem Chin, dokonali w drugiej połowie 1885 r. jej podboju (m.in. przy pomocy flotylli rzecznej na Irawadi) i ogłosili 1 I 1886 r. włączenie Birmy do Imperium Brytyjskiego.


Francuski krążownik Duguay-Trouin oraz okręt pancerny Triomphante podczas przejścia przez ciaśninę Kimpai..
Okręty francuskie ustawiły się w szyku torowym, zresztą jednym możliwym, ze względu na znacznie ograniczony co do szerokości nurt rzeki, meandrującej między mieliznami. Przejście z kotwicowiska Pagoda przez cieśniny do otwartego morza przebiegało w licznych pojedynkach artyleryjskich między okrętami, a fortami i bateriami nadbrzeżnymi.
Źródło: wikimedia.org


Bibliografia
I. Opracowania i artykuły:
• R.N. Wright – The Chinese Steam Navy, 1862-1945, London 2001
• P. Olender – Wojny morskie 1883-1914, Warszawa 2005
• P.P. Wieczorkiewicz – Historia Wojen Morskich, t. 2 (Wiek Pary), Londyn 1995
• A. Perepeczko – Od Napoleona do de Gaulle’a. Historia floty francuskiej 1789-1942, Oświęcim 2014
• J. Gozdawa-Gołębiowski – Od wojny krymskiej do bałkańskiej, Gdańsk 1985
• Conway’s All the Worlds Fighting Ships 1860-1906, London 1979
• R.N. Wright – Chińskie torpedowce Peiyangu i Kwantuńskie zbudowane w latach 1882-1887, [w:] „Okręty Wojenne. Z dziejów floty chińskiej”, nr. specjalny 48, Tarnowskie Góry 2014
• A. Pastuchow – Pancerniki typu „Tingyuan”, [w:] „Okręty Wojenne. Z dziejów floty chińskiej”, nr. specjalny 48, Tarnowskie Góry 2014
• G. Lefebvre, Ch. Pouthas, M. Baumont – Historia Francji, t. II, Warszawa 1969
• Historia polityczna Dalekiego Wschodu od końca XVI w. do 1945 r., red. E.M. Żukow, Warszawa 1981
• Historia dyplomacji, t. II, 1871-1914, Warszawa 1973
• Historia powszechna, t. VI, Warszawa 1970

II. Źródła elektroniczne:
https://en.wikipedia.org/wiki/Am%C3%A9d%C3%A9e_Courbet
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Fuzhou
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Shipu
https://en.wikipedia.org/wiki/Keelung_Campaign
https://en.wikipedia.org/wiki/Pescadores_Campaign
https://en.wikipedia.org/wiki/Sino-French_War


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Chiny
PostNapisane: 04 mar 2016, 10:55 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://www.polska-azja.pl/2015/09/06/se ... ego-dworu/

SEKRETY CESARSKIEGO DWORU
Zhongguo 中国 Zhongguo 中国 6 września 20150

Obrazek
ZAKAZANE MIASTO


Pałac Cesarski w Pekinie zwany również Zakazanym Miastem powstał za czasów trzeciego cesarza z dynastii Ming -Yongle w latach 1406 -1420. Pałac zajmuje powierzchnię 72 ha i jest jednym z najstarszych oraz najlepiej utrzymanych pałaców w Chinach. Dzisiaj jest Pałacowym Muzeum, w którym ulokowano cesarskie skarby starożytnej chińskiej cywilizacji i wiele dzieł sztuki, wśród nich kolekcje kaligrafii, brązów, ceramiki, instrumentów muzycznych, mebli, laki, strojów …
Zakazane Miasto zachowało kulturę i historię tysięcy lat w Chinach. Jest to miejsce, które widziało 24 cesarzy z dynastii Ming i Qing podczas 600 lat.
Nazwa „Zakazane Miasto” wynika z faktu, że jako rezydencja cesarzy chińskich i ich rodzin oraz nadwornej służby, wstęp na dwór był zakazany dla „zwykłych śmiertelników”.
Według legendy, w Zakazanym Mieście znajduje się 9999 pokoi. Według badań przeprowadzonych w 1973 roku faktycznie jest ich 8704. Liczba 9999 zgodnie z tradycją, tłumaczy, że tylko bóstwa miały prawo do zbudowania pałacu z 10 000 pokoi. Śmiertelnicy w ten sposób starali się zbliżyć jak najbardziej do ideału doskonałości.
Dla Chińczyków cyfra 9 jest symbolem długowieczności, a liczba 10 000 symbolizuje „nieprzeliczalną nieskończoności”.
W niniejszej notce przedstawię namiastkę ciekawostek związanych z tym miejscem owitym długowieczną historią.

Obrazek

W roku 1861 umiera cesarz Xianfeng z dynastii Qing. Pozostawia na tronie swego pięcioletniego syna Zaichun, zwanego również Tongzhi. Rządy znajdują się w rękach wysokich mandaryńskich urzędników.
Zachłanna cesarzowa regentka Cixi- żona zmarłego władcy, dokonuje w listopadzie 1861 roku, zamachu pałacowego z pomocą brata zmarłego władcy, księcia Gong (恭 親王). Przeciwni wydarzeniu książęta popełniają samobójstwo, nie chcąc być świadkami ścięcia głowy ich przywódcy – mandżurskiego dostojnika Sushun. Yehe Nara oficjalnie otrzymuje tytuł „Świętej Matki-wdowy Cesarzowej” (聖母 皇太后). Jest to dla niej ogromny przywilej, nigdy za życia cesarza Xianfeng nie została nazwana Cesarzową. Otrzymała także honorowe miano Cixi (慈禧). Odtąd wraz z cesarzową-wdową Ci’an czuwa nad sprawami państwowymi.
W społeczeństwie feudalnym chińskie kobiety nie mogą posiadać bezpośrednio władzy politycznej. Tak więc, Ci Xi i cesarzowa Ci’an za żółtą kotarą, która oddzielała ich od tronu małoletniego cesarza podpowiadają chłopcu „adekwatne” dla nich decyzje. Młody władca sprawuje władzę, ale w rzeczywistości to właśnie te dwie kobiety za zasłoną decydują o wszystkim.

Obrazek
tron za kurtyna


Życie ostatniego cesarza
Aisin Gioro Puyi urodził się w Pekinie 7/02/1906 roku. W wieku 2 lat wstępuje na tron, stając się dziesiątym cesarzem dynastii Qing. Po Rewolucji z 1911 roku, która obaliła feudalny system trawający od tysiący lat, ostatni cesarz abdykował 12 października 1911, podczas uroczystości pod przewodnictwem swej ciotki, cesarzowej- wdowy Cixi. Wraz ze swoją rodziną pozostaje w północnej części Zakazanego Miasta, podczas gdy południowe skrzydło zajmowane jest przez władze republikańskie. Dopiero w 1924 roku opuszcza Zakazane Miasto .

Obrazek
Puyi-Manchukuo


Podczas rozpoczętej agresji Japonii na Chiny, Puyi został przesiedlony przez Japończyków do Changchun w północno-wschodnich Chinach. Stał się marionetką Mandżukuo, niesamodzielnego państwa założonego przez Japończyków. Pod koniec II wojny światowej Armia Czerwona Związku Radzieckiego wzięła go do niewoli, w 1950 roku oddała go Chinom. Potem został wysłany do więzienia na rehabilitację i w 1959 roku został zwolniony na mocy amnestii. Następnie pracował w ogrodzie botanicznym, później w Instytucie Badawczym Historii. Napisał też książkę cieszącą sie wielkim rozgłosem zatytuowaną „Pierwsza połowa mojego życia”.

Pokojówki i eunuchowie za dynastii Ming i Qing byli dość liczni na dworze cesarskim. Pod koniec panowania dynastii Ming, było 9000 pokojówek i 100.000 eunuchów. Za panowania dynastii Qing ich liczba się zmniejszyła Rozporządzenie przewidywało, że liczba eunuchów nie powinna przekraczać 2260 i pokojówek zaledwie 300. Ale rzeczywista ich liczba była większa. Co więcej, zatrudniano każdego roku kilkadziesiąt tysięcy osób zaangażowanych w różne obowiązki i polecenia w Zakazanym Mieście.

Eunuchowie odegrali dużą rolę w historii Chin, stanowiąc silną kastę dworską. Na dworze cesarskim ukazują się od VIII wieku p.n.e.
„Tylko pozbawieni przyrodzenia osobnicy mogli zostać osobistymi sługami cesarza, strzec jego kobiet i pomieszczeń za pałacowymi bramami. Symbolem chińskich cesarzy, ich prestiżu i sposobu sprawowania władzy nad lennikami było utrzymywać tysiące konkubin. Standardowym obowiązkiem lennego księcia, markiza lub innego możnowładcy było bowiem oddanie najpiękniejszej córki cesarzowi. Czyniono to bez oporu, bo stawała się ona z jednej strony rodzajem zakładniczki i łączniczki ze swym rodem, a z drugiej nadzieją, że to właśnie z niej narodzi się następca tronu, co potem zaowocuje uprzywilejowaniem jej rodu.
Harem cesarza miał mu zapewnić odpowiednią liczbę męskich spadkobierców w czasach, gdy śmiertelność wśród dzieci była bardzo wysoka. Gwarantowało to ciągłość cesarskiej dynastii i kultu jej przodków, co zawsze stanowiło najważniejszą część chińskich poglądów i obrzędów, zapewniających żyjącym powodzenie i opiekę z zaświatów. Męskich krewnych i bliskich cesarza, także jego synów, trzymano z dala od pałacu i haremu, czyli od Zakazanego Miasta. Nie wolno im tam było wchodzić pod karą śmierci. To właśnie oznaczał termin „Zakazane Miasto” – zakazane dla mężczyzn.
Tylko zupełny brak sprawnych seksualnie mężczyzn w otoczeniu cesarza dawał mu pewność, że każde urodzone w haremie dziecko było spłodzone przez niego. Kobiet miał tyle, że pamiętać tego przecież nie mógł. Na terenie Zakazanego Miasta mogło mieszkać nawet i do 40 000 kobiet! Oczywiście, nie wszystkie były nałożnicami cesarza, w zasiedziałej dynastii większość stanowiły starsze kobiety jako masa spadkowa po jego poprzednikach, różne stare ciotki i babki, których nie wydalano z pałacu, lecz utrzymywano godnie do końca życia, ale i tak czynnych nałożnic były tysiące.
Jedynym mężczyzną był tam cesarz, obiekt nadziei i pożądań tysięcy pięknych dam, zgromadzonych w jego haremie. Aby nasienie cesarza nie marnowało się daremnie, odpowiedni eunuchowie pilnowali skrupulatnie, kiedy która konkubina ma miesiączkę, a następnie odpowiednio kierowali cyklem ich zbliżeń do pana w szczycie płodności.
O tym, że system dobrze funkcjonował i spełniał zakładany cel świadczył fakt, że za czasów dynastii Ming w Wielkim Terenie Wewnętrznym tj. w pałacu, średnio rodziło się ok. 100-150 dzieci rocznie. Średnio, czyli także u starszych wiekiem cesarzy.
Cesarskie córki wydawano za uprzywilejowanych w ten sposób poddanych i wasali, a synów stosunkowo wcześnie oddalano z pałacu i wysyłano na prowincję, często na wyprawy z wojskiem lub na nominalne tylko misje np. do budowy umocnień, dróg lub kanałów. Zawsze do tego przydzielano im doświadczonych eunuchów, którzy de facto te funkcje zarządcze sprawowali, pozwalając młodemu księciu firmować ich sukcesy, a z czasem też nabierać wprawy i rozumu w rządzeniu ogromnym krajem.
Od lojalnych eunuchów cesarz odbierał potajemne meldunki o charakterze i zdolnościach swoich synów, co pozwalało mu potem najbardziej obiecującego z nich wyznaczyć na następcę. Starał się być w tym rzetelny, bo ta decyzja eliminowała wszystkich pozostałych, z których w dodatku wielu, zwłaszcza tych najbardziej ambitnych, nierzadko wkrótce potem pozbywano się także fizycznie jako ewentualnych rozżalonych pretendentów, a więc elementu potencjalnie destruktywnego i zagrażającego państwu. Także pod tym względem nie znano litości. W ten sposób decyzja o wyborze następcy wyznaczała więc dalsze losy dynastii cesarza i jego własną nadzieję na to, że po śmierci sam doznawać będzie należytego kultu jako przodek.
Eunuchowie byli właściwie niezbędni dla funkcjonowania instytucji cesarstwa. Cała osobista obsługa cesarza, jego przyboczna straż, policja, najbliżsi zaufani, wysłannicy, szpiedzy, sekretarze, kucharze, łaziebni, balwierze, lekarze, garderobiani, nosiciele lektyk, kaci, heroldzi, asystenci, itp. byli wyłącznie eunuchami”.
[*] wypis z „Wolne Media” – 01.12.2011

Trzy pałace i sześć dworów królewskich
W czasie Okresu Wiosen i Jesieni, Chiny składały się z wielu księstw. W/g rozporządzeń, władca w chwili poślubienia córki króla pewnego księstwa musiał poślubić księżniczki z innych księstw noszące to samo nazwisko co przyszła żona. Królowa osiadała w centrum pałacu, podczas gdy inne żony władcy w pałacach Wschodu i Zachodu. Stąd termin „trzy pałace”.
Cesarz dynastii Zhou miał sześć rezydencji dla swych żon, centralna była zajęta przez cesarzową. Rezydencje te nazywano „sześcioma dworami”.

Życie i obowiązki małżeńskie cesarza
Intymne życie cesarza z jego ulubienicami nie było tajemnicą. Eunuchowie zajmowali się sprawami osobistymi cesarza. Gdy władca z cesarzową w pałacowej sypialni spędzali noc, eunuch musiał stać na zewnątrz przy oknie. Gdy usłyszał niewielki „kaszel” wydobywajacy się z cesarskiego gardła, notował natychmiast w „osobistym notatniku życia cesarza” datę i godzinę zjednoczenia cielesnego cesarskiej pary. Póżniej fakt ten był wykorzystywany jako dowód ciąży cesarzowej.
Jeśli cesarz pragnął znaleźć się w objęciach swej konkubiny przepisy były bardziej rygorystyczne:
•Po kolacji, eunuch przedstawiał cesarzowi srebrną tacę, na której leżały tablice z nazwiskami wielu konkubin. Gdy cesarz nie chciał spedzić nocy z żadną ze swych konkubin kazał odejść eunuchowi, a jeśli chciał, obalał na podłogę tablicę z nazwiskiem konkubiny. Eunuchowie natychmiast udawali się do wybranej konkubiny.
•Po kąpieli naga konkubina została owijana w gruby płaszcz i przynoszona do łoża cesarskiego.
•Władca już czekał na nią, a ona zbliżała się do stóp łóża i wsuwała się pod kołdrę. Po cielesnym zjednoczeniu, musiała powrócić tą samą drogą noszona przez eunuchów do swego pokoju. Podczas gdy konkubina była z cesarzem, eunuch również stał przy oknie i zapisywał notki z cielesnego spotkania ceszarza.

Ceremonia ślubna cesarza
W dynastii Qing, cesarzowa-wdowa wybierała narzeczoną dla cesarza. Jednak musiała skonsultować się z opinia książąt i z wysoką rangą mandarynów oraz z opinią samego cesarza. Protokół ślubny był wyszukany i bardzo surowy. Najpierw okazywano dary zaręczynowe rodzinie przyszłej cesarzowej. Potem ogłaszano uroczyście nominację cesarzowej i ustalano datę ślubu. W dniu ślubu, uroczysta procesja udawała się do panny młodej. Po ceremonii ślubnej odbywał się wielki i wystawny bankiet.

Obrazek

Podróże cesarskie
Za panowania cesarza Qianlong z dynastii Qing i podczas późniejszych okresów, środki transportu były przeznaczone wyłącznie na użytek cesarza i jego rodziny. Zawierały one pięć rodzajów końskich zaprzęgów, złote rydwany wyścielane skórami zwierzęcymi, szlachetnym drewnem, żadelitem i kością słoniową. Cesarz posiadał też dwa powozy obijane złotem i trzy palankiny.
Cesarzowa i Cesarzowa – wdowa miały swe osobiste powozy i palankiny.
Zakazane Miasto to monumentalny pałac, w którym przez wieki zamieszkiwali władcy Państwa Środka. Jego budowle wznoszą się na ogromnych białych kamiennych fundamentach.



Dostarczane ogromne kamienne bloki sunęły drogami po taflach lodu, co było ówczesnym nowym wynalazkiem. Te masywne głazy, które mogą ważyć więcej niż 200 ton, były wydobywane i transportowane do centrum Pekinu z kamieniołomów znajdujących się w Fangshan.
Naukowcy i historycy długo zastanawiali się w jaki sposób robotnicy mogli dostarczyć tak ciężkie masy na tak długich dystansach. Kamieniołomy znajdują się przecież około 70 km od Zakazanego Miasta, a więc transport na taką skalę jest osiągnięciem.
Badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Nauki i Technologii w Pekinie wyjaśniły tajemnicę sugerując, że transport kamienia sunął na drewnianych saniach po drogach z lodem. Dochodząc do tego wniosku, naukowcy studiowali starożytne dokumenty opisujące transport ciężkiej skały przeznaczonej na naprawę trzech dużych pokoi w Pałacu Cesarskim w 1557 roku.

Obrazek
WIELKI RZEZBIONY KAMIEN
Najcięższy kamień w Zakazanym Mieście, zwany Rzeźbionym Wielkim Kamieniem, waży ponad 220ton


Wyniki tych badań, opublikowane w naukowym czasopiścmie „Proceedings Journal of National Academy of Sciences”, ukazują bardzo pomysłowe metody kopania studzień co 500 m na trasie wiodącej z kamieniołomów do Pekinu. W wydrążonych kanałach wypełnionych wodą ze studzien po zamarźnięciu powstawała droga, po której można było toczyć skalne bloki. Kamienne bloki o wadze około 123 ton były przemieszczane do Zakazanego Miasta podczas ostrej zimy w 1557 na dystansie 70 km przez 28 dni.
Metodę tę stosowano, pomimo faktu, że chińska cywilizacja już rozwinięła pojazd kołowy zdolny do przemieszczania bardzo ciężkich przedmiotów. Koło zostało wynalezione w Chinach w 1500 roku pne.
„Lodowy transport” był dużo korzystniejszy dla dużych skał, które mogły zostać uszkodzone podczas transportu na wozach z kołami.
Stwierdzono, że potrzeba było mniej niż 50 mężczyzn aby ciągnąć na saniach bloki skał za pomocą tej metody. Jednocześnie przy użyciu starych najbardziej znanych metod, trzeba było zaangażować ponad 1500 mężczyzn.
Zakazane Miasto i jego sekrety można odkrywać w nieskończoność. Cesarska posiadłość jest obok Wielkiego Muru jednym z najbardziej odwiedzanych miejsc w Pekinie i jego okolicach…
… jest symbolem Pekinu, podobnie jak Wieża Eiffel’a jest symbolem Paryża.
Te dwie monumentalne pamiątki z zupełnie innych epok, są dwoma świadkami odmiennych kultur w odmiennych kontynentach.

Autor:
E-mail: zhongguo55@hotmail.fr


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Chiny
PostNapisane: 03 paź 2017, 19:29 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
https://marucha.wordpress.com/2017/10/0 ... orii-chin/

Wu Zetian – pierwsza i jedyna kobieta cesarz w historii Chin
Posted by Marucha w dniu 2017-10-02 (poniedziałek)

Obrazek

Wu Zetian była na początku zwykłą konkubiną. Jednak w wyniku szeregu intryg i dzięki własnemu urokowi za panowania cesarza Gaozong zyskała praktycznie nieograniczoną władzę, faktycznie przejmując rządy.
Bezwzględnie eliminowała swoich przeciwników. Nie wahała się zdetronizować nawet własnych synów. Za jej panowanie buddyzm stał się religią państwową. Dzięki rządzeniu twardą ręką i przeprowadzeniu szeregu reform gospodarczych, wzrosło znaczenie cesarstwa.
Wu Zetian, a właściwie Wu Zhao urodziła się 17 lutego 625 roku w bogatej rodzinie, w siódmym roku panowania dynastii Tang. Była córką Wu Shihuo handlarza drewnem, później oficera chińskiej armii i Yang Shì arystokratki wpływowej dynastii Yang. Odebrała gruntowne wykształcenie. Znała się na polityce, literaturze i muzyce.
W wieku 14 lat została konkubiną w haremie cesarza Tang Taizonga. Cesarz był pod wrażeniem jej niezwykłej wiedzy i inteligencji. Niebawem stała się jego osobistą doradzynią. Po jego śmierci w 649 roku musiała zgodnie ze zwyczajem wstąpić do buddyjskiego klasztoru.
W 650 r. w wyniku rozgrywek pałacowych prowadzonych przez cesarzową Wang żonę cesarza Gaozonga wróciła do łask i na dwór stając się ponownie cesarską konkubiną. W 652 roku z związku z Gaozongiem urodził się jej pierwszy syn Li Hong, a rok później Li De, a w następny roku córka.
Jednak Wu Zetian miała większe ambicje niż bycie zwykłą konkubiną. Jak głosi historia miała zabić swoją nowo narodzoną córkę, a następnie oskarżyła o dokonanie zbrodni cesarzową Wang. Gaozong rozkazał skazać ją na śmierć, a jej miejsca zajęła Wu, umacniając swoją pozycje. W 656 roku urodziła cesarzowi pierwszego syna Li Zhe (Tang Zhongzonga).
W 660 r. Gaozong doznał wylewu, przez co podupadł na zdrowiu. Związku z tym Wu zaczęła prowadzić w imieniu cesarza sprawy państwowe, wykazując się licznymi talentami i intrygami. W międzyczasie w 662 roku urodziła trzeciego syna Li Dan (Tang Ruizonga). Stworzyła tajną policję, której zadaniem było szpiegowanie opozycji. Więziła bądź zabijała wszystkich, którzy odważyli się stanąć jej na drodze. Pozbywała się kiepskich i nielojalnych urzędników, wstawiając w miejsce wielu własnych, często lepiej zarządzających. W 668 roku Wu zorganizowała kampanię wojenną przeciwko Korei, która zakończyła się zwasalizowaniem tego państwa.

Obrazek
Ok, 700 roku n.e., zasięg terytorialny cesarstwa chińskiego za panowania Wu Zetian.


W 675 roku zdrowie cesarza znacznie się pogorszyło, a Wu stała się regentką. W tym roku padły ofiarą intrygi kolejne osoby. Wu była zadowolona z faktu, że córka księżnej Changle i gen. Zhao Gui była żoną jej drugiego syna Li Zhe. Księżna Zhao została aresztowania i fałszywie oskarżona o popełnienie przestępstwa, a następnie skazana na śmierć głodową. Z kolei Zhao Gui i Changle zostali wygnani. Zaledwie miesiąc później jej syn książę Li Hong nalegał, by Wu nie wywierała wielkiego wpływu na ojca i wypuściła jego przyrodnie siostry z aresztu domowego. Wkrótce zmarł nagłą śmiercią. Wielu historyków spekuluje, że mógł zostać otruty.
W 683 roku umiera Gaozong, a tron cesarski obejmuje jej starszy syn Zhongzong. Jednak zaledwie po dwóch miesiącach rządów został obalony i wygnany przez matkę. Wygnano go na południe, a cesarzowa Wu wyniosła na tron jego bezwolnego młodszego brata Ruizonga. Władzę w imieniu małoletniego cesarza sprawowała Wu. Ostatecznie 18 sierpnia 690 zmusiła także Ruizonga do abdykacji, a sama ogłosiła się cesarzem. Zmieniła nazwę państwa z Tang na Zhou.
W 697 roku cesarzowa Wu popadła w coraz większa paranoję, szukając wszędzie spisków, podejrzewając każdą osobę o nielojalność. W tym samym czasie bardziej spędzała czas z młodymi kochankami niż na sprawowaniu władzy. Jej ulubieńcami byli dwaj bracia Zhanh. W tamtym czasie uważano to za skandal obyczajowy. W 698 roku wrócił z wygnania Zhongzong ponownie mianowany następcą tronu.

Obrazek
Mająca 6,3 m wysokości „Stela Bez Znaków” zbudowana, aby upamiętnić cesarzową Wu Zetian położona jest na wschód od Bramy Feniksa w Mauzoleum Qianling. W przeciwieństwie do innych tablic z mauzoleum nie wyryto na niej żadnych inskrypcji. Waży 98 ton i zdobią ją rzeźbione smoki i ostryg. Fot. Wikimedia Commons


Ostatecznie 22 lutego 705 r. doszło do buntu gwardii cesarskiej, która obaliła cesarzową i ponownie osadziła na tronie Zhongzonga. Zmarła w wieku 80 lat.
Wu Zetian z jednej strony prowadziła dość brutalną politykę, wprowadzając terror tajnej policji eliminując oraz zabijając zarówno prawdziwych jak i urojonych przeciwników. Z drugiej strony przeprowadziła szereg reform gospodarczych, obniżyła podatki, zreformowała rolnictwo, a także odniosła sukcesy militarne. Dzięki temu wzrosło znaczenie cesarstwa. Po swej śmierci cesarzowa została pochowana razem z cesarzem Gaozongiem w mauzoleum Qianling.

Autor: Jacek Czubacki

Bibliografia:
1.Nigel Cawthorne, Daughter of Heaven – The True Story of the Only Woman to become Emperor of China. Oxford, England: One World Publications, 2007.
2.Timothy Hugh Barrett, The Woman Who Discovered Printing. Great Britain: Yale University Press, 2008.
3.Edward Kajdański, Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005.
4.Witold Rodziński, Historia Chin, Warszawa, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992.

https://marucha.wordpress.com/2017/10/0 ... ozytnosci/


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 4 ] 

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zalogowanych użytkowników i 8 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL
Nasi przyjaciele: Strony Patriotyczne
Linki pozycjonujące: Fenster aus Polen / Schüco Fenster / Drutex Fenster / Fenster Preise / Haustüren /