Polskie-Forum.pl


Wolne i niezależne forum dyskusyjne / opinie polityczne / aktywność obywatelska / patriotyzm / Polska / wolna dyskusja


Wszystkie czasy w strefie UTC + 1




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 67 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3, 4, 5
Autor Wiadomość
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 01 wrz 2017, 10:03 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/42017-sluzac-sprawie-po ... zewskiego/

Służąc sprawie polskiej. 80. rocznica śmierci Jana Dołęgi-Zakrzewskiego
Paweł Brojek Opublikowano 3 grudnia 2016

Obrazek
Jan Zakrzewski


W 1905 r. organizował konspirację przeciwko caratowi, podczas I wojny światowej niósł pomoc poszkodowanym w jej trakcie, później agitował na rzecz przyłączenia Górnego Śląska do Polski. Zmarł 3 grudnia 1936 r. po wielu latach służby Ojczyźnie.
Jan Dołęga-Zakrzewski przyszedł na świat 7 listopada 1866 r. w Białyszewie na Mazowszu. Pochodził z rodziny ziemiańskiej kultywującej tradycje patriotyczne, jego ojciec walczył w powstaniu styczniowym. Początkowo kształcił się w domu, a następnie w gimnazjum klasycznym w Płocku, które ukończył w 1884 r. Będąc samemu uczniem, organizował kółka samokształceniowe na terenie gminy białyszewskiej.
W latach 1885 -1889 studiował w Instytucie Rolniczo-Geodezyjnym w rosyjskim Pskowie, otrzymując dyplom geometry. W czasie studiów należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Po powrocie do Polski pracował najpierw jako geometra w Ciechanowie, a w 1892 r. przyjął stanowisko geometry powiatowego w Ostrowi Mazowieckiej. Miał tu też swoje biuro miernicze.

Był specjalistą od komasacji wsi polskiej. Napisał na ten temat kilka artykułów i książek. Odegrał istotną rolę w rozwoju chłopskiego ruchu na rzecz scalania gruntów, który narodził się na terenach powiatów ostrowskiego, wysokomazowieckiego i ostrołęckiego.
Prowadził działalność narodową, rozpowszechniał czasopisma „Przegląd Wszechpolski” i „Polak” oraz polską literaturę. Należał do Ligi Narodowej, był jej komisarzem na ziemię łomżyńską. W 1905 r. organizował konspirację przeciwko caratowi. Udzielał się też społecznie i kulturalnie, należał m.in. do koła Polskiej Macierzy Szkolnej, Towarzystwa Dobroczynności oraz koła teatralnego.
W 1913 r. został głównym rzeczoznawcą do spraw komasacji wsi w Centralnym Towarzystwie Rolniczym w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej został działaczem Centralnego Komitetu Obywatelskiego zajmującego się niesieniem pomocy poszkodowanym w trakcie działań wojennych.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został mianowany komisarzem ziemskim na powiat ostrowski. W latach 1920-1921 uczestniczył w działalności plebiscytowej na Górnym Śląsku. W 1930 r. został ostatnim z wyboru burmistrzem miasta Ostrowi Mazowieckiej. Ze względu na zadłużenie miasta zrezygnował z pobierania wynagrodzenia.
Jan Dołęga-Zakrzewski zmarł 3 grudnia 1936 r. Imię wybitnego działacza nosi jedna z ulic Ostrowi Mazowieckiej.

Źródło: Leszek S. Zakrzewski, Dołęga-Zakrzewscy. Informator historyczny, genealogiczny i socjologiczny, Warszawa 2010

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 16 wrz 2017, 17:00 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
Obrazek


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 24 wrz 2017, 18:47 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://xportal.pl/?p=30937

Ukraina: Upamiętnienie Henryka Józewskiego
23 września 2017 15:19

21 września w Łucku, przedwojennej stolicy polskiego województwa wołyńskiego, odbyła się uroczysta akademia ku czci piłsudczykowskiego polityka Henryka Józewskiego (1892-1981). Otworzyła ona cykl imprez poświęcony tej postaci historycznej, który potrwa do listopada. Złożą się na niego m.in. konferencje, wystawy, prezentacje i wycieczki. Organizatorami całości są łucki Uniwersytet im. Łesi Ukrainki, Klub Polski w Łucku oraz tamtejszy Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej.
Henryk Józewski, malarz i teoretyk sztuki, od 1918 r. kierował wywiadem III Komendy Naczelnej (KN-3) Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. Stworzył siatkę szpiegowską sięgającą do Moskwy, która dostarczała cenne dane wywiadowcze polskiemu rządowi do końca 1920 r. Podczas wojny polsko-bolszewickiej po wyzwoleniu Kijowa w 1920 r. przez krótki czas był wiceministrem spraw wewnętrznych w ukraińskim rządzie podlegającym atamanowi Symonowi Petlurze. Po przewrocie majowym zajmował stanowiska wojewody wołyńskiego (1928-1929, 1930-1938), ministra spraw wewnętrznych (1929-1930) i wojewody łódzkiego (1938-1939).
Na terytorium województwa wołyńskiego Józewski realizował politykę sojuszu polsko-ukraińskiego, korzystając ze współpracy licznych ukraińskich polityków z obozu petlurowskiego. Wspierał ukraińskie instytucje kulturalne, szkolnictwo i ruch spółdzielczy; powierzał Ukraińcom stanowiska w administracji, a w instytucjach publicznych polecił obok portretów marszałka Piłsudskiego powiesić portrety Symona Petlury (zamordowanego w 1926 r. w Paryżu przez agenta sowieckiego wywiadu, żyda Samuela Szwarcbarda). Jednocześnie za pomocą represji siłowych zwalczał działające nielegalnie Organizację Ukraińskich Nacjonalistów oraz Komunistyczną Partię Zachodniej Ukrainy. Przeciwnicy polityki Józewskiego zarzucali mu, że jest nadmiernie ustępliwy wobec strony ukraińskiej oraz przyzwala na ukrainizację innych niż Ukraińcy niepolskich grup etnicznych. Ze stanowiska wojewody wołyńskiego został odwołany pod naciskiem nacjonalistycznego skrzydła sanacji; niektórzy związani z nim oficerowie grozili nawet, że „zastrzelą tego zdrajcę”.
Po wybuchu II wojny światowej Józewski przez czternaście lat z rzędu (1939-1953) pozostawał w konspiracji, nie ujawniając się w tym czasie ani raz, choć polowali na niego w tym czasie okupanci niemieccy i sowieccy, aparat bezpieczeństwa Polski Ludowej, a także podziemie ukraińskie i część polskiego podziemia narodowego. Jego organizacja (tzw. grupa Olgierda) specjalizowała się w działalności wywiadowczej, dostarczając raporty polskiemu rządowi w Londynie do 1948 r. Został ujęty przez Urząd Bezpieczeństwa dopiero w 1953 r., już po śmierci Stalina, dzięki czemu uniknął tortur w śledztwie i egzekucji. Więzienie opuścił w 1956 r. na fali popaździernikowej „odwilży”.

(Na podstawie kresy.pl i inf. własnych opracował A.D.)

Obrazek


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 26 paź 2017, 10:12 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/60098-150-rocznica-urod ... snickiego/

150. rocznica urodzin i 80. rocznica śmierci gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego
Paweł Brojek Opublikowano 26 października 2017

Obrazek

26 października 1937 r. po długiej chorobie zmarł gen. Józef Dowbor-Muśnicki, twórca I Korpusu Polskiego w Rosji i naczelny dowódca powstania wielkopolskiego w latach 1918-1919. Należał do grona najwybitniejszych przywódców wojskowych w odradzającej się Rzeczpospolitej.
Józef Dowbor-Muśnicki urodził się 25 października 1867 r. w Garbowie koło Sandomierza, w rodzinie Romana i Antoniny z Wierzbickich, wywodzącej się ze starego rodu litewskiego Dowborów. Naukę rozpoczął w gimnazjum rosyjskim w Radomiu. Po ukończeniu 4 klas wstąpił do Korpusu Kadetów im. Mikołaja I w Petersburgu, który ukończył jako podoficer.
Naukę kontynuował w petersburskiej Konstantynowskiej Szkole Wojskowej. W latach 1899-1902 studiował w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego, kończąc ją w stopniu majora. W latach 1904-1905 brał udział w kampanii rosyjsko-japońskiej jako oficer I korpusu syberyjskiego.

W momencie wybuchu I wojny światowej został awansowany do stopnia pułkownika i objął stanowisko szefa sztabu dywizji piechoty. Brał udział w bitwie przasnyskiej, dowodząc 14. Pułkiem Strzelców Syberyjskich. W sierpniu 1915 r. został przydzielony do sztabu I armii. Walczył na froncie austriackim, biorąc udział w bitwach pod Jarosławiem, Warszawą i Łodzią.
W 1917 r. otrzymał awans na generała lejtnanta. Latem tego roku objął dowództwo tworzonego przez siebie I Korpusu Polskiego w Rosji. Według założeń taktycznych korpus miał walczyć na froncie niemieckim, ostatecznie brał udział w walkach w trakcie wojny domowej w Rosji, odnosząc kilka zwycięstw, z których najważniejszym było zdobycie Bobrujska.
Gdy na mocy postanowień pokoju brzeskiego bolszewicka Rosja odstąpiła zdobyte przez Polaków miasto Niemcom, gen. Dowbor-Muśnicki został zmuszony do złożenia broni. Po tym wydarzeniu powrócił do Polski i zamieszkał w Staszowie pod Sandomierzem.
W dniu 6 stycznia 1919 r. gen. Dowbor-Muśnicki otrzymał wezwanie od Naczelnej Rady Ludowej do objęcia dowództwa nad powstaniem wielkopolskim. Oficjalnie stanowisko dowódcy przejął 16 stycznia. W marcu 1919 r. został awansowany na generała broni.
Jako głównodowodzący powstania dokonał reorganizacji oddziałów, wprowadził żelazną dyscyplinę i przeforsował decyzję o poborze poszczególnych roczników. Utworzona w ten sposób regularna Armia Wielkopolska w szczytowym momencie liczyła ok. 100 tysięcy żołnierzy.
Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej gen. Dowbor-Muśnicki oddał się do dyspozycji Piłsudskiego. We wrześniu 1920 r. został przeniesiony do rezerwy, a następnie w stan spoczynku. Zamieszkał w majątku Batorowo koło Poznania, zajmując się gospodarstwem i działając m.in. w Stowarzyszeniu Dowborczyków „Ku chwale Ojczyzny”.
Gen. Józef Dowbor-Muśnicki zmarł po długiej chorobie 26 października 1937 r., pochowano go na cmentarzu parafialnym w Lusowie. Przy dolnej części jego nagrobka stoją dwie urny, wypełnione ziemią katyńską i palmirską, gdyż w tych właśnie miejscach zginęły dwie córki generała.
Agnieszka Dowbor-Muśnicka działająca w czasie okupacji w Organizacji Wojskowej „Wilki”, w maju 1940 r. została rozstrzelana przez Niemców w Palmirach. Janina Lewandowska, z domu Dowbor-Muśnicka, porucznik pilot, była jedyną kobietą zamordowaną przez Sowietów w Lesie Katyńskim.

Źródło: poznan.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 09 lis 2017, 12:13 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://myslkonserwatywna.pl/adam-grzymala-siedlecki/

Adam Grzymała-Siedlecki
Redakcja | 29 stycznia 2017 | 1 Komentarz



29 stycznia 1967 roku zmarł w Bydgoszczy, w wieku 91 lat (ur. 29 I 1876), Adam Franciszek Józef Grzymała-Siedlecki, h. Grzymała, krytyk literacki i teatralny, komediopisarz, reżyser, powieściopisarz, nowelista, tłumacz i dziennikarz; pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej, a jego ojciec był powstańcem styczniowym; podczas studiów inżynierskich w Warszawie znalazł się w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej za udział w nielegalnych kołach samokształceniowych; po zwolnieniu przeniósł się do Krakowa, gdzie studiował matematykę i polonistykę na UJ; publikował zaczął w 1897, współpracując m.in. z konserwatywnym Czasem oraz z czołowymi periodykami drugiej, klasycyzującej fazy Młodej Polski (Museion, Sfinks); opublikowana w 1909 książka o Wyspiańskim była pierwszym tak obszernym tudium twórczości „czwartego wieszcza”; był założycielem (1905) i kierownikiem Teatru Ludowego w Krakowie, a następnie kierownikiem literackim Teatru im. J. Słowackiego (1906-11) i Teatru Rozmaitości w Warszawie (1913-15), zaś w latach 1916-18 jednoczesnym dyrektorem Teatru im. Słowackiego i Teatru Ludowego; w latach 1911 -12 podróżował po Europie zachodniej; po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniósł się do Warszawy i został współredaktorem Tygodnika Ilustrowanego (do 1921); jako korespondent tego pisma na kongres pokojowy, był jednym z reprezentantów prasy polskiej przy podpisywaniu Traktatu Wersalskiego; w czasie wojny polsko-bolszewickiej był z kolei korespondentem wojennym; jako zwolennik obozu narodowego, zaprzyjaźniony osobiście z jego kierownikami, współpracował z narodowo-demokratycznym Kurierem Warszawskim i z chrześcijańsko-narodową Rzeczpospolitą; jesienią 1923 przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie mieszkał do lipca 1934, angażując się mocno w życie kulturalne i polityczne miasta (był zwolennikiem jego włączenia do województwa pomorskiego oraz uczynienia go jego stolicą); w 1934 powrócił do Warszawy, gdzie przeżył także okupację niemiecką; przesłuchiwany przez gestapo, w związku z jego przedwojennymi antyniemieckimi artykułami, już w 1940 roku, od listopada 1942 do lutego 1943 był więziony na Pawiaku; w kwietniu 1945 ponownie zamieszkał w Bydgoszczy oraz wstąpił do opozycyjnego, katolickiego Stronnictwa Pracy (zmuszonego do samozawieszenia się rok później); przez wiele jeszcze lat był bardzo aktywny zwłaszcza jako wykładowca historii teatru, kierownik literacki, pisarz oraz reżyser, a w 1961 otrzymał dożywotni tytuł honorowego dyrektora Teatru Polskiego w Bydgoszczy; jego napisane i wydane pod koniec życia książki wspomnieniowe są bezcennym źródłem do historii kultury polskiej od końca XIX wieku, zwłaszcza historii polskiej sceny i aktorstwa; był laureatem m.in. Złotego Wawrzynu Polskiej Akademii Literatury (1937) oraz Nagrody artystycznej im. Włodzimierza Pietrzaka (1964).

prof. Jacek Bartyzel


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 13 lis 2017, 12:33 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/45501-35-lat-temu-zmarl ... -bielecki/

35 lat temu zmarł nestor endecji Tadeusz Bielecki
Paweł Brojek Opublikowano 5 lutego 2017

Obrazek

Sekretarz i następca Romana Dmowskiego, współtwórca Obozu Wielkiej Polski, prezes Stronnictwa Narodowego. W czasie okupacji i po wojnie działacz emigracyjny i honorowy przywódca ruchu narodowego. Zmarł 5 lutego 1982 r. w Londynie.

Tadeusz Bielecki urodził się w 1901 r. w Słupi na Kielecczyźnie, w rodzinie nauczycielskiej. Maturę zdał w Wyższej Szkole Realnej w Będzinie. W 1919 r. rozpoczął studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym UJ z przerwą na ochotniczy udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a od 1924 r. równolegle na Wydziale Prawa oraz w Szkole Nauk Politycznych.

Udzielał się w życiu naukowym społeczności akademickiej. Organizował studenckie koła naukowe, objął prezesurę Koła Polonistów UJ. Należał do Koła Historycznego studentów UJ i Towarzystwa Miłośników Książki, a po wyjeździe z Krakowa – do Warszawskiego Towarzystwa Miłośników Historii. Pracę doktorską obronił w 1927 r.

Był jednym z liderów nowego pokolenia narodowców, tzw. młodej endecji. Należał do Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska, tajnej Ligi Narodowej i powołanej w jej miejsce „Straży”. Jako bliski współpracownik Romana Dmowskiego przez pewien czas pełnił funkcję jego osobistego sekretarza.

Był pomysłodawcą nazwy i struktury Obozu Wielkiej Polski, w grudniu 1926 r. objął stanowisko zastępcy przewodniczącego Ruchu Młodych OWP.

Od 1928 r. stał na czele Wydziału Wykonawczego Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego, w 1934 r. zorganizował i kierował Sekcją Młodych SN. W 1930 r. w okręgu skierniewicko-rawskim otrzymał mandat posła na Sejm.

Gdy w 1933 r. OWP został rozwiązany przez władze sanacyjne, opowiadał się za włączeniem młodzieży z tej organizacji w szeregi Stronnictwa Narodowego. Jednocześnie był przeciwny tworzeniu nowej formacji pod nazwą Obóz Narodowo-Radykalny, uzasadniając, że podziały wewnątrz ruchu narodowego będą go osłabiać.

W lutym 1935 r. został wiceprezesem SN. Był również powoływany przez Dmowskiego do wszystkich nieformalnych gremiów kierowniczych obozu narodowego („siódemki”, a później „dziewiątki”). Prezesem Stronnictwa został w czerwcu 1939 r. i sprawował tę funkcję aż do śmierci.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej, następnie przedostał się do Francji. W Paryżu od końca 1939 r. był zastępcą przewodniczącego I Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej – organu konsultacyjnego i opiniodawczego prezydenta i rządu RP na uchodźstwie. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii.

Kierowane przez niego emigracyjne Stronnictwo Narodowe prowadziło politykę opozycyjną wobec rządu gen. Sikorskiego. Krytykowano przede wszystkim zawarcie układu Sikorski-Majski podważający granicę wschodnią Rzeczypospolitej, co doprowadziło do wystąpienia działaczy SN z rządu. Jednocześnie, w grudniu 1942 r. Stronnictwo wysunęło oficjalne żądanie przesunięcia granicy zachodniej Rzeczypospolitej na Odrze i Nysie Łużyckiej.

Po wojnie pozostał na emigracji, w latach 1949-54 w Wielkiej Brytanii współtworzył Radę Polityczną, będącą reprezentacją polskich stronnictw politycznych na wychodźstwie. Od 1954 r. stał na czele Tymczasowej Rady Jedności Narodowej – rodzaju szczątkowego parlamentu, złożonego z przeciwników zajmowania urzędu przez prezydenta Augusta Zaleskiego, aż do momentu jej rozwiązania w 1972 r.

Był patronem odradzającego od początku lat 70. ruchu narodowego w kraju. Jego działaczom udostępniał łamy „Myśli Polskiej” i pomagał w organizowaniu podziemnej poligrafii.

Tadeusz Bielecki zmarł 5 lutego 1982 r. w Londynie, do końca pozostając honorowym przywódcą narodowców na emigracji. Został pochowany na cmentarzu w Gunnersburry.

Źródło: legitymizm.org

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 14 gru 2017, 10:14 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/47066-roman-rybarski-en ... rynkowiec/

Roman Rybarski – endecki wolnorynkowiec
Paweł Brojek Opublikowano 6 marca 2017

Obrazek

Dziś 75. rocznica śmierci Romana Rybarskiego – ekonomisty i zwolennika gospodarki rynkowej, jednego z najwybitniejszych polityków obozu narodowego w II RP. Jak wielu polskich narodowców, oskarżanych wtedy i dziś o nazizm, został zamordowany przez Niemców.

Roman Rybarski urodził się 3 sierpnia 1887 r. w Zatorze w pow. wadowickim w rodzinie mieszczańskiej. Już od 13. roku życia zarabiał na utrzymanie korepetycjami. Od 1906 r. studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na studiach związał się z ruchem narodowym, działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a od 1910 r. w Lidze Narodowej.

W 1911 r. wyjechał do Londynu i Oxfordu, zaś w 1912 r. był w Stanach Zjednoczonych i Włoszech. Rok później uzyskał habilitację i jako docent rozpoczął wykłady na UJ. Od 1916 r. wydawał miesięcznik Rok Polski o tematyce społeczno-gospodarczej.

W 1917 r. został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1918-1919 był członkiem Delegacji Polskiej na Konferencję Pokojową w Paryżu. W 1919 r. objął funkcję podsekretarza stanu w ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej, a od lutego 1920 r. pracował w Ministerstwie Skarbu.

Po upadku rządu Witosa we wrześniu 1921 r. porzucił działalność polityczną dla pracy naukowej, w latach 1921–1923 na Politechnice Warszawskiej, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie objął kierownictwo Katedry Skarbowości. Cały czas pozostawał jednak aktywnym działaczem Związku Ludowo-Narodowego.

Wkrótce stał się czołowym publicystą „Gazety Warszawskiej”, pisał również do głównego organu prasowego endecji – „Myśli Narodowej” oraz wielu innych periodyków. W 1926 r. wszedł do kierownictwa Obozu Wielkiej Polski – Wielkiej Rady. W tym samym roku wydał książkę „Naród, jednostka i klasa”, którą uważa się za wyraz całości jego politycznych poglądów i przemyśleń.

W 1928 r. został powołany do Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego. Z jego ramienia w latach 1928-1935 zasiadał w Sejmie II i III kadencji, pełniąc funkcję prezesa klubu SN.

Mimo pełnionych funkcji, w latach 30. polityczna rola Rybarskiego była znikoma. Był on znany jako zwolennik demokracji parlamentarnej i gospodarki wolnorynkowej. Głosił konieczność stałości prawa gospodarczego, niskich podatków i nienaruszalności własności prywatnej. Jednocześnie uważał za szkodliwe przymusowe ubezpieczenia społeczne, monopole i koncesje.

Poglądy te we własnym obozie stawiały go w opozycji do młodego pokolenia radykalizujących narodowców. Jednocześnie okres ten był znaczący dla jego publicystycznego i naukowego dorobku, powstało wówczas kilkadziesiąt prac naukowych, będących próbą odpowiedzi na aktualne problemy ekonomiczne w kraju i poza jego granicami, m.in. „Przyszłość gospodarcza świata”, „Przyszłość gospodarcza Polski”, „Podstawy narodowego programu gospodarczego”.

Po agresji niemiecko-sowieckiej Rybarski uczestniczył w pracach Komitetu Obrony Stolicy, cały czas pozostając aktywnym działaczem w konspiracyjnym Stronnictwie Narodowym. Działał również w Głównej Radzie Politycznej grupującej obecne w podziemiu najważniejsze polskie partie polityczne. W ramach Delegatury Rządu RP na Kraj kierował Departamentem Skarbu Państwa Podziemnego, działał także w Radzie Głównej Opiekuńczej.

Na fali aresztowań działaczy Stronnictwa w maju 1941 r. trafił na Pawiak, a stamtąd do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie był jednym z organizatorów ruchu oporu. Został rozstrzelany 6 marca 1942 r.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 67 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3, 4, 5

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zalogowanych użytkowników i 2 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
 cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL
Nasi przyjaciele: Strony Patriotyczne
Linki pozycjonujące: Fenster aus Polen / Schüco Fenster / Drutex Fenster / Fenster Preise / Haustüren /