Polskie-Forum.pl


Wolne i niezależne forum dyskusyjne / opinie polityczne / aktywność obywatelska / patriotyzm / Polska / wolna dyskusja


Wszystkie czasy w strefie UTC + 1




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 67 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3, 4, 5  Następna strona
Autor Wiadomość
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 14 sie 2016, 10:36 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/35625-75-rocznica-smier ... binskiego/

75. rocznica śmierci prof. Stefana Głąbińskiego
Paweł Brojek Opublikowano 14 sierpnia 2016

Obrazek
Stefan Głąbiński


W połowie sierpnia 1941 r. w sowieckim więzieniu w Charkowie zmarł prof. Stefan Głąbiński – prawnik i publicysta, czołowy polityk Narodowej Demokracji, jeden z reprezentantów kierunku historycznego w polskiej myśli ekonomicznej.
Urodził się 25 lutego 1862 r. w Skolem na Ukrainie w rodzinie mieszczańskiej. Po ukończeniu gimnazjum w Samborze rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie w 1887 r. uzyskał stopień doktora. Rok później obronił pracę habilitacyjną i rozpoczął wykłady z zakresu ekonomii społecznej.
W okresie zaborów był współtwórcą Narodowej Demokracji, w 1890 r. objął stanowisko redaktora naczelnego „Gazety Narodowej”. Brał udział w zakładaniu wielu instytucji wyższej użyteczności publicznej w Galicji.
W 1889 r. stanął na czele Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W 1892 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a trzy lata później zwyczajnym. W latach 1902–1918 był posłem do austriackiej Rady Państwa, od 1904 r. zasiadał w sejmie galicyjskim. Prezesował też Kołu Polskiemu.
Od 1910 r. pełnił funkcję prezydenta połączonych izb poselskich – austriackiej i węgierskiej. W międzyczasie nawiązał bliską współpracę z politykami reprezentującymi Ligę Narodową, m.in. ze Stanisławem Grabskim.
W styczniu 1911 r. objął stanowisko ministra kolei w gabinecie premiera Reinharda Bienertha. Jako szef tego resortu przyczynił się w dużym stopniu do spolonizowania administracji kolejowej na terenie Galicji.
W październiku 1918 r. objął resort spraw zagranicznych w rządzie Józefa Świeżyńskiego. Opracował wówczas zasady ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego. W II RP był jednym z czołowych polityków endecji.
W 1919 r. trafił do Sejmu Ustawodawczego z listy Związku Ludowo-Narodowego. Wkrótce został prezesem Rady Naczelnej ZL-N oraz przewodniczącym klubu poselskiego tego ugrupowania. Funkcję tę piastował także w Sejmie pierwszej kadencji po wyborach, które odbyły się w listopadzie 1922 r.
W maju 1923 r. podpisał w imieniu Związku Ludowo-Narodowego porozumienie z PSL „Piast”, w wyniku którego doszło do powstania centroprawicowego rządu Wincentego Witosa. Głąbiński został w nim wicepremierem oraz ministrem wyznań i oświecenia publicznego.
W 1926 r. odegrał znaczącą rolę przy tworzeniu drugiego gabinetu Witosa. W latach 1928–1935 zasiadał w senacie, był również przewodniczącym klubu Stronnictwa Narodowego.
18 listopada 1939 r. został aresztowany przez NKWD podczas próby przekroczenia granicy polsko-rumuńskiej. Początkowo przewieziony do Lwowa, trafił do tamtejszego więzienia, a następnie na początku 1940 r. na moskiewską Łubiankę.
Skazany na 8 lat za „działalność antyradziecką” i nielegalne przekroczenie granicy z Rumunią, zmarł w więzieniu w Charkowie między 12 lipca a 14 sierpnia 1941 r. Oficjalną przyczyną zgonu była „niemoc starcza”.
Zainteresowania badawcze prof. Głąbińskiego skupiały się wokół teorii ekonomii, skarbowości i historii myśli ekonomicznej. Jego głównym wkładem do polskiej myśli ekonomicznej było rozwinięcie idei polskiej szkoły narodowej, której zadaniem było powiązanie w jedną całość zjawisk gospodarstwa narodowego.
Ideę tę sformułował najpełniej w wydanym w latach 1927-1929 dwutomowym dziele „Ekonomika narodowa”. Jest też autorem obszernej, dwutomowej historii myśli ekonomicznej – „Historia ekonomiki”, wydanej w 1939 r.

Źródła: endecja.pl, uek.krakow.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 06 wrz 2016, 09:37 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/36683-80-rocznica-smier ... o-w-ii-rp/

80. rocznica śmierci Stanisława Moskalewskiego – pierwszego wojewody lubelskiego w II RP
Paweł Brojek Opublikowano 6 września 2016

Obrazek
Stanislaw Moskalewski

Działacz narodowy i społeczny. W czasach II RP, jako specjalny komisarz, w celu redukcji wydatków budżetowych zlikwidował wiele urzędów, zwolniono blisko 30 tys. urzędników. Swoimi stanowczymi działaniami zyskał sobie przydomek „Moskalini”.
Stanisław Moskalewski urodził się 28 kwietnia 1876 r. w Sieprawkach na Lubelszczyźnie, w rodzinie szlacheckiej. Uczęszczał do IV Gimnazjum w Warszawie, musiał jednak przerwać naukę z powodu gruźlicy i kształcił się sam. Pracował w Ordynacji Zamoyskich.
Na przełomie XIX i XX w. rozpoczął działalność w strukturach endeckich – tajnej Lidze Narodowej oraz w Stronnictwie Narodowo-Demokratycznym. Był komisarzem LN na południową Lubelszczyznę, udzielał się w Towarzystwie Oświaty Narodowej. Zamieszkując przy granicy rosyjsko-austriackiej odpowiadał za punkt przerzutowy dla organizacji konspiracyjnych i prasy narodowej.
Na terenie Lubelszczyzny zakładał rolnicze spółdzielnie, ochotnicze straże pożarne, kasy pożyczkowe, czytelnie ludowe. Od 1905 r. brał czynny udział w akcji wprowadzania języka polskiego do szkół i urzędów.
Ze względu na patriotyczną działalność był szykanowany przez władze zaborcy. Pozostawał pod stałą obserwacją, carska policja przeprowadzała rewizje. Zagrożony aresztowaniem i wyrokiem trzech lat pozbawienia wolności, wyjechał na tereny Galicji, ale powrócił po ogłoszeniu amnestii.
Po wybuchu I wojny światowej wyjechał tereny dzisiejszej Ukrainy, gdzie został pełnomocnikiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego na obszar guberni kijowskiej, a później całej Ukrainy. Opiekował się cywilną ludnością polską, pomagał też w organizacji i zaopatrzeniu polskich jednostek wojskowych tworzonych na terenie Rosji i Ukrainy.
Latem 1917 r. został członkiem Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego w Moskwie, utworzonej na zjeździe przedstawicieli polskich prawicowych partii i grup politycznych działających w Rosji. Rada reprezentowała orientację prokoalicyjną, uznawała zwierzchnictwo Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu, jej przywódcami byli Stanisław Wojciechowski i Stanisław Grabski.
Na początku 1918 r., w czasie pertraktacji pokojowych w Brześciu nad Bugiem, wchodził w skład delegacji jako reprezentant interesów ludności polskiej. Faktycznie, jako wysłannik Komitetu Narodowego Polskiego zbierał informacje o przebiegu i kulisach konferencji. W ostatnich miesiącach 1918 r. zajmował się ewakuacją ludności polskiej z terenów Ukrainy. Po powrocie do kraju osiadł w Zwierzyńcu.
W listopadzie 1919 r. otrzymał nominację na stanowisko wojewody lubelskiego. Równolegle w latach 1923–1926 był nadzwyczajnym komisarzem ds. oszczędnościowych przy prezydium Rady Ministrów. Do jego zadań należała redukcja wydatków administracyjnych w celu uzyskania przez państwo równowagi budżetowej.
Zlikwidował wiele urzędów i ograniczył liczbę ministerstw, za jego czasów zwolniono blisko 30 tys. urzędników. Stanowcza polityka, której był zwolennikiem, sprawiła, że w kręgu wrogów politycznych, zwłaszcza socjalistów, zyskał sobie przydomek „Moskalini”.
Po przewrocie majowym, w październiku 1926 r., został zdymisjonowany ze stanowiska wojewody. Po przeprowadzce do Poznania pracował społecznie w Polskim Czerwonym Krzyżu jako prezes okręgu. Działał także w Polskim Towarzystwie Krajoznawczym, pełniąc również funkcję prezesa oraz proendeckim Towarzystwie Popierania Przemysłu i Handlu Polskiego „Rozwój”.
Stanisław Moskalewski zmarł w 6 września 1936 r., został pochowany w Garbowie. W 1922 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło: naszgarbow.pl

fot. „IKC” 1925

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 19 wrz 2016, 11:56 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/37351-50-rocznica-smier ... chodniego/

50. rocznica śmierci Kiryła Sosnowskiego – współtwórcy Instytutu Zachodniego
Paweł Brojek Opublikowano 19 września 2016

Obrazek

Instytut Zachodni, zasłużona polska placówka naukowo-badawcza, od ponad 70 lat realizuje badania poświęcone stosunkom międzynarodowym w Europie, ze szczególnym uwzględnieniem Niemiec oraz szeroko rozumianych relacji polsko-niemieckich. Jednym z jego twórców był Kirył Sosnowski, przedwojenny działacz obozu narodowego, współzałożyciel konspiracyjnej organizacji „Ojczyzna”.
Kirył Sosnowski urodził się 29 sierpnia 1910 r. w Krotoszynie. Od 1920 r. uczęszczał do gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Był współzałożycielem czasopisma „Orlęta”, który był nieoficjalnym organem Narodowej Organizacji Gimnazjalnej powiązanej z endecją. W latach 1929–36 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim.
W okresie studiów działał w Bratniej Pomocy, Obozie Wielkiej Polski i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W latach 1930–1932 był sekretarzem poznańskiej Młodzieży Wszechpolskiej. Od 1933 r. pełnił funkcję redaktora „Przewodnika Katolickiego” i miesięcznika kulturalnego „Tęcza”. Był również redaktorem technicznym Wydawnictwa Księgarni Św. Wojciecha. Opracował graficznie m.in. głośną książkę Józefa Kisielewskiego „Ziemia gromadzi prochy”.
Po wybuchu wojny, pod koniec września 1939 r., utworzył wraz z ks. Józefem Prądzyńskim i Witoldem Grotem konspiracyjną organizację „Ojczyzna”, działającą początkowo w Wielkopolsce, a następnie także na Pomorzu, Śląsku i częściowo w Generalnym Gubernatorstwie. Pełnił w niej funkcję kierownika Wydziału do Spraw Łączności z Zagranicą, który dokumentował politykę represyjną okupanta i opracowywał raporty o sytuacji na ziemiach zachodnich.
W lutym 1940 r. został zaprzysiężony do Związku Walki Zbrojnej. Wszedł w skład Komendy Okręgowej ZWZ w Poznaniu jako szef sztabu, a od lata tego roku – jako szef Biura Informacji i Propagandy Komendy Okręgu. Jednocześnie w utworzonym w Poznaniu Biurze Delegata Rządu RP na Kraj został kierownikiem Wydz. ds. Łączności z Zagranicą.
W styczniu 1941 r. wysiedlony z Wielkopolski, przybył do Warszawy, gdzie został kierownikiem Sekcji Zachodniej Departamentu Informacji przy Delegaturze Rządu. Kierował redakcją „Biuletynu Zachodniego – Informacje z Ziem Zachodnich” i wydawnictwami Studium Zachodniego. Brał udział w tworzeniu Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich.
W kwietniu 1944 r. został aresztowany przez gestapo w Warszawie i uwięziony na Pawiaku, a następnie zesłany do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Po wyzwoleniu w marcu 1945 r. powrócił do Polski.
Był współorganizatorem Instytutu Zachodniego, w którym objął funkcje kierownika Działu Wydawniczego i redaktora naczelnego „Przeglądu Zachodniego”. W 1948 r. objął kierownictwo działu wydawniczego poznańskiego Pallotinum, współtworzył palotyńskie czasopismo „Królowa Apostołów”. Utrzymywał kontakty z byłymi działaczami „Ojczyzny”.
W marcu 1949 r. został aresztowany przez UB i oskarżony o udział w nielegalnej organizacji oraz „zamiar zmiany przemocą ustroju państwa polskiego”. Po ponad rocznym śledztwie stanął w sierpniu 1950 r. przed Wojskowym Sądem Rejonowym, który skazał go na 8 lat więzienia. Ze względu na stan zdrowia został zwolniony z więzienia w maju 1953 r., a pięć lat później zrehabilitowany.
Pracował w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk, Instytucie Zachodnim i Księgarni św. Wojciecha. Od 1959 r. prowadził redakcję krajową pisma „Cahiers Pologne Allemagne”, wydawanego w Paryżu. Wykładał również socjologię w Duchownym Seminarium Zagranicznym w Poznaniu i Arcybiskupim Seminarium we Wrocławiu. Działał też w poznańskim Klubie Inteligencji Katolickiej.
Kirył Sosnowski zmarł 19 września 1966 r., spoczął na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło: ipsb.nina.gov.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 23 wrz 2016, 11:19 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/37605-joachim-bartoszew ... arodowiec/

Joachim Bartoszewicz – lekarz, prawnik, narodowiec
Paweł Brojek Opublikowano 23 września 2016

Obrazek
Joachim Bartoszewicz


23 września 1938 r. w Warszawie zmarł Joachim Bartoszewicz – doktor prawa, członek Komitetu Narodowego Polskiego, uczestnik konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r., od 1928 r. prezes Stronnictwa Narodowego.
Joachim Bartoszewicz urodził się 3 września 1867 r. w Warszawie. W 1884 r. ukończył tamtejsze V gimnazjum. Następnie podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu w Warszawie. Po zakończeniu nauki pracował jako asystent w klinice ginekologiczno-położniczej.
W 1892 r. wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął studia w Szkole Nauk Politycznych na wydziale dyplomatycznym. Później wyjechał do Lwowa, gdzie kontynuował naukę na tutejszym uniwersytecie. W 1897 r. otrzymał doktorat z prawa, później pracował jako urzędnik.
Związany z endecją, od 1906 r. pełnił funkcję Komisarza Ligi Narodowej w Kijowie na ziemie ruskie. W latach 1906–1912 był redaktorem naczelnym „Dziennika Kijowskiego” – organu prasowego tego ruchu. W 1911 r. został powołany do Rady Głównej Ligi Narodowej.
Za działalność polityczną i patriotyczną, m.in. udział w konspiracyjnych spotkaniach z młodzieżą akademicką, został w 1912 r. aresztowany i spędził w więzieniu trzy miesiące. Po wybuchu I wojny światowej był głównym inicjatorem i organizatorem Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Pełnił w nim funkcję prezesa rady okręgowej, obejmującej pięć guberni Wołynia i Podola.
Towarzystwo zajmowało się działalnością dobroczynną, wspierając ludność miejscową, ale i potem napływową z ziem Królestwa i Galicji. Rozwinęło także działalność kulturalną i oświatową.
W 1917 r. został członkiem Komitetu Narodowego Polskiego. Był sekretarzem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r. Jako ekspert zajmował się tam zagadnieniami politycznymi i dyplomatycznymi.
W latach 1921–1927 zasiadał w senacie II RP. Od 1928 r. przez 9 lat pełnił funkcję prezesa Stronnictwa Narodowego. Był jednym z członków tzw. dziewiątki – zakonspirowanego ośrodka kierowniczego Narodowej Demokracji.
Joachim Bartoszewicz zmarł 23 września 1938 r. w Warszawie.

Fot. NAC

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 08 lis 2016, 10:06 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,10053

Paderewski w 1910: Uczą nas szacunku dla obcych, a pogardy dla swoich

Mija dziś 156 rocznica urodzin Ignacego Jana Paderewskiego, kompozytora o międzynarodowej renomie, który został premierem rządu II RP. Z tej okazji warto przypomnieć jego słynne przemówienie z 1910 roku na uroczystości Roku Szopenowskiego — przemówienie, które wyjaśniało, dlaczego Fryderyk Szopen [ 1 ] był najwierniejszą i najwybitniejszą syntezą polskości. [ 2 ] Słowa jakie wypowiedział u progu odzyskania niepodległości brzmią niezwykle aktualnie po dziś dzień.

Obrazek

"Zebraliśmy się tutaj dla uczczenia pamięci jednego z największych synów naszej polskiej ziemi. [...]
W sercach nieład uczuć, w umysłach pojęć zamęt. Uczą nas szacunku do obcych, a pogardy dla swoich. Każą nam miłować wszystkich, choćby ludożercę, a nienawidzieć ojców i braci, za to, że nie gorzej, lecz inaczej tylko myślą. W odwieczną budowę świątyni narodu, której potężne wrogów ramiona zburzyć nie zdołały, biją dziś już młoty bratnią kierowane ręką: dla nowych gmachów pono naszych tylko gruzów potrzeba, jak gdyby owych budowniczych na własną nie stać było cegłę. Nad białoskrzydlnym, niezmazanym, najczcigodniejszym Ojczyzny symbolem kraczą kruki i wrony, chichocą obce a złowrogie puszczyki, urągają mu nawet swojskie, zacietrzewione orlęta. »Precz z Polską« — wołają - »niech żyje ludzkość!«. Jak gdyby życie ludzkości ze śmierci narodów powstać mogło!"
„W takich to czasach rozterki i zamętu myśl nasza zwraca się ku przeszłości i trwożna zapytuje: Azaliż wszystko co było, potępienia i pogardy godne? Azaliż wszystko to, co jest, co będzie, lub co być może, warte posłuchu i wiary? Odpowiedź nie trudna".
„Oto w tej chwili unosi się wśród nas, a nad nami jasny duch jednego z tych, co byli. Ileż w nim światła, dzielności a mocy! Ileż w nim wysiłku, pracy, a cierpienia! Toć on znojnym trudem, ciężką, twórczą pracą, a w serdecznym bólu, na chwałę Ojczyzny ślad swego zaznaczył istnienia. Toć on bezkrwawym bojem, na niwach pokoju, zapewnił zwycięstwo polskiej myśli. Toć on nie działami w kwiatach ukrytymi, ale działami okrytymi kwieciem najcudniejszym świat cały dobył dla Polski. O wielka święta przeszłości, któraś go wydała, bądź błogosławiona!".
"Żaden z narodów na świecie nie może się poszczycić takim, jak nasz naród, bogactwem uczuć i nastrojów. [...] Może w tym tkwi czar nasz ujmujący, a może też to i wada wielka!
Zmiany następują szybko, bezpośrednio prawie: od radosnych upojeń do żałosnych szlochań, od szczytnych porywów do upadków ducha, dzieli nas często jeden krok tylko, jedno oka mgnienie. Widzimy tego dowody we wszystkich dziedzinach narodowego życia: w politycznych wypadkach, w społecznych przemianach, w pracy twórczej, w codziennym trudzie, w towarzyskich stosunkach, w osobistych sprawach. [...] A jeżeli to niedomaganie, to nazwać je można wrodzoną, narodową arytmią. Z tej to arytmii przychodzi zapewne przypisywana nam niestałość i niemoc wytrwania; w niej to należy szukać źródła naszej rzeczywistej niestety nieudolności do karnego, zbiorowego działania. W tej to arytmii niewątpliwie tkwi i naszych dziejów tragizm nieszczęsny".
„Ani jeden z tych wielkich [poetów], którym Opatrzność poleciła duszy polskiej objawienie, nie zdołał tej arytmii dać takiego silnego jak Szopen wyrazu. [ 3 ] Oni byli poetami. Ich krępowała jasność pojęć, ścisłość słowa, bo nawet nasza mowa, tak dziwnie piękna i bogata, wypowiedzieć wszystkiego nie jest w stanie. On był muzykiem. A muzyka, tylko jego muzyka, mogła oddać tę falistość naszych uczuć, tę ich rozlewność, aż w nieskończoności i to ich aż do bohaterstwa skupienie, te szału porywy, co zda się, skały skruszą i tę niemoc zwątpienia, w której i myśl się mroczy i chęć do czynu zamiera".
„Tylko w tej muzyce tkliwej a burzliwej, cichej a namiętnej, rzewnej a mocnej i groźnej, w tej muzyce, co się rada wymyka od dyscypliny metrycznej, co się uchyla od karności rytmu, co nie znosi metronomu jak znienawidzonego rządu, w tej muzyce słyszy się, czuje, poznaje, że naród nasz, ziemia nasza, że cała Polska żyje, czuje, działa «in tempo rubato»". (tempo, które nie daje się podporządkować jednolitemu pulsowi w obrębie taktu, właściwe też dla polskiej muzyki ludowej).
„Tak Polak słucha Szopena. Tak słucha on rasy swej całej wielkiego głosu. Od cichej, słodkiej, świetlanej, powiewnej kołysanki począwszy, aż do tych dwu sonat groźnych i mocnych, jakby z bohaterskiego kruszcu ukutych — to cała skala jego i jego narodu życia. [...] Słucha Polak i roni łzy czyste, rzęsiste. Tak my wszyscy słuchamy. Bo i jakże go słuchać inaczej, tego z Bożej mocy piewcy polskiego narodu?".
„Zabraniano nam Słowackiego, Krasińskiego, Mickiewicza. Nie zabroniono nam Szopena. A jednak w Szopenie tkwi wszystko, czego nam wzbraniano: barwne kontusze, pasy złotem lite, posępne czamarki [męskie, długie okrycie wierzchnie uważane często za strój narodowy], krakowskie rogatywki, szlachecki brzęk szabel, naszych kos chłopskich połyski, jęk zranionej piersi, bunt spętanego ducha, krzyże cmentarne, przydrożne wiejskie kościółki, modlitwy serc stroskanych, niewoli ból, wolności żal, tyranów przekleństwo i zwycięstwa radosna pieśń. [...] Wszak on był i tym przemytnikiem, co w zwitkach nut niewinnych, rodakom po kresach rozsianym rozwoził zakazaną polskość".
„Człowiek, choćby największy, ani nad narodem, ani poza narodem być nie może. On jest z jego ziarna [...] Szopen może nie wiedział jakim był wielkim. Ale my wiemy, że on wielki naszą wielkością, że on silny naszą siłą, że on piękny naszym pięknem. On nasz, a my jego, albowiem w nim się objawia cała nasza zbiorowa dusza".
Całe ówczesne wystąpienie Paderewskiego dostępne jest pod tym adresem.

Przypisy:
[ 1 ] Tak na początku XX w. zapisywano nazwisko kompozytora.
[ 2 ] Według analizy danych historycznych produkcji kulturalnej i popularności opracowanej w MIT Media Lab w projekcie Pantheon, Fryderyk Szopen jest najważniejszą i najbardziej rozpoznawalną postacią Polski (dla Niemiec: Adolf Hitler, dla Rosji: Lenin, dla Białorusi: Adam Mickiewicz, dla Litwy: Władysław Jagiełło. Więcej: Yu, A. Z., et al. (2016). Pantheon 1.0, a manually verified dataset of globally famous biographies. Scientific Data 2:150075. doi: 10.1038/sdata.2015.75.
[ 3 ] Jeśli Szopen nadał najwyższą formę kulturową "narodowej arytmii" polskiej, to znaczy, że każda słabość może być przekształcona w coś niezwykle twórczego. Fryderyk Nietzsche, czołowy filozof XX w., tak podsumowywał Szopena: „Szopena czczę szczególnie za to, że uwolnił muzykę od wpływów niemieckich, od dążności do brzydoty, bezdźwięku, filisterstwa, ociężałości i blagi. Piękność i szlachectwo ducha, a mianowicie szlachetna wesołość, swawola i wspaniałość duszy, obok ciepła południowca i głębokości uczucia, nie znalazły wcale przed nim wyrazu w muzyce." I gdzie indziej: „Jestem jeszcze na tyle Polakiem, by za jednego Szopena oddać całą resztę muzyki".


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 12 kwi 2017, 19:42 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/32912-60-rocznica-smier ... narodowej/

60. rocznica śmierci Władysława Jabłonowskiego – współzałożyciela Ligi Narodowej
Paweł Brojek Opublikowano 21 czerwca 2016

Obrazek

21 czerwca 1956 r. zmarł Władysław Jabłonowski, publicysta, literat, krytyk literacki, działacz Narodowej Demokracji, bliski współpracownik i przyjaciel Romana Dmowskiego.
Władysław Jabłonowski urodził się 22 września 1865 r. w Żabokrzyczu na Podolu. Po ukończeniu w 1884 r. gimnazjum w Białej Cerkwi służył krótko w wojsku rosyjskim. W latach 1885-1886 studiował nauki przyrodnicze na Politechnice Lwowskiej, w 1887 r. odbył podróż do Grecji i Turcji. Studia kontynuował na uniwersytetach w Genewie (filozofia i filologia), Francji (psychologia, filozofia, filologia) i w Lipsku.
W okresie studiów w Szwajcarii nawiązał kontakt m.in. z Zygmuntem Miłkowskim. W latach 1888-1890 przewodniczył Towarzystwu „Polonia” w Genewie. Od 1888 r. należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Wstąpił też do Ligi Polskiej, gdzie poznał Romana Dmowskiego, z którym z czasem się zaprzyjaźnił. Organizował manifestacje z okazji 100-lecia powstania kościuszkowskiego oraz brał udział w krakowskim pochówku Mickiewicza.

W 1893 r. był jednym z założycieli Ligi Narodowej. Aresztowany w kwietniu 1894 r. w Warszawie za udział w patriotycznych demonstracjach, został uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej i zesłany do guberni orienburskiej, skąd wrócił w 1895 r. na mocy amnestii. W 1905 r. współorganizował Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne w Galicji. Był redaktorem tygodnika „Myśl Polska”, a także „Gońca”, „Głosu Warszawskiego” oraz „Gazety Warszawskiej”.
W latach 1909–1912 pełnił mandat poselski w III Dumie Państwowej. W 1908 r. został przyjęty w poczet członków Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W wystąpieniach prasowych w czasie pierwszych miesięcy wojny dawał wyraz antyniemieckiemu nastawieniu narodowej demokracji. Poprzez zainicjowane przez siebie tajne wydawnictwo „Wolne Głosy” występował przeciw współpracy z Niemcami, propagując współpracę z Rosją.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w latach 1919–1922 zasiadał w Sejmie Ustawodawczym, a w okresie 1922–1935 w Senacie I, II i III kadencji z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. Jako członek poufnej misji endeków w Watykanie w 1926 r. przyczynił się do wyboru Augusta Hlonda na arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski. Był przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego i sanacji, jednocześnie opowiadał się za faszyzmem Mussoliniego.
Poza uczestnictwem w senackiej komisji spraw zagranicznych i organach endecji poświęcił się przede wszystkim pracy literackiej. Zajmował się krytyką oraz historią literatury rosyjskiej. Był autorem wielu szkiców i esejów krytyczno-literackich, rozpraw i książek poświęconych kulturze i literaturze Europy Zachodniej i Polski. Cieszył się uznaniem przede wszystkim jako nowelista.
W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, a po powstaniu warszawskim w Olesinie koło Nadarzyna. Ostatnie lata życia spędził w Sopocie. Zmarł 21 czerwca 1956 r., został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
opr. Paweł Brojek
Źródło: sejm.gov.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 21 kwi 2017, 08:09 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 26 kwi 2017, 20:58 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
Obrazek


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 27 kwi 2017, 19:40 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/33668-wojciech-brzega-p ... arodowiec/

Wojciech Brzega – pierwszy góral narodowiec
Paweł Brojek Opublikowano 6 lipca 2016

Obrazek
Wojciech Brzega


Zakopiański artysta rzeźbiarz, pisarz i działacz społeczny, zaangażowany też w sprawę polską. Jako student rzeźby w Krakowie w roli kuriera przewoził wydawany przez Romana Dmowskiego tajny „Przegląd Wszechpolski”. Podczas niemieckiej okupacji zachęcany przez aktywistów Goralenvolku do współpracy, stanowczo odmówił.
Wojciech Brzega przyszedł na świat 12 września 1872 r. w Zakopanem jako syn ślusarza Ryszarda Duźnika i Teresy Gąsienica Brzega. Ojciec zmarł w czasie epidemii cholery wkrótce po urodzeniu się syna. Wychowywany przez matkę, po osiągnięciu pełnoletności przyjął jako nazwisko jej przydomek.
Uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego, w klasie rzeźby ornamentalnej. Po jej ukończeniu w 1889 r. odbywał praktykę czeladniczą w różnych pracowniach, m.in. w Krakowie i we Lwowie. W 1895 r. rozpoczął studia na oddziale rzeźby krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych jako wolny słuchacz, które kontynuował w Monachium, a następnie w Paryżu.

W 1901 r. wrócił do Polski. W domu w Zakopanem urządził pracownię i zajął się wyrobem mebli oraz drewnianej galanterii z góralską ornamentyką. Przyjaźnił się z malarzem Stanisławem Witkiewiczem, będąc wykonawcą wielu jego projektów, dzięki czemu przyczynił się wybitnie do rozwoju zapoczątkowanego przez niego tzw. stylu zakopiańskiego.
Był też rzeźbiarzem, tworzył przede wszystkim w drewnie, lecz także w gipsie i terakocie. W 1910 r. zaprojektował i wykonał w Zakopanem pomnik Władysława Jagiełły, zwany Pomnikiem Grunwaldzkim. Od 1922 r. był nauczycielem rzeźby w zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego, w latach 1926-1929 był dyrektorem tej szkoły.
Zajmował się również pisarstwem. Spisywał gwarą zasłyszane opowieści, wspomnienia, scenki dramatyczne, artykuły etnograficzne i historyczne. Publikował w czasopismach: „Zakopane”, „Góral”, „Młody Taternik”. W 1913 r. wydał zbiór opowiadań z Podhala i Tatr zatytułowany „Posiady”. W 1969 r. powstała książka „Żywot górala poczciwego”, którą opublikowano na podstawie jego wspomnień przekazanych Muzeum Tatrzańskiemu.
Przez wiele lat należał do najbardziej aktywnych działaczy społecznych w Zakopanem. W 1904 r. był współzałożycielem Związku Górali, a w 1909 r. Towarzystwa Sztuka Podhalańska, zasiadał w jego zarządzie i w latach 20. był jego wiceprzewodniczącym. Należał też do Towarzystwa Tatrzańskiego oraz Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Od 1919 r. był radnym gminy zakopiańskiej.
Nie stronił też od działalności narodowej. Jeszcze w czasach studenckich poznał Romana Dmowskiego, Zygmunta Balickiego i Wojciech Korfantego. Jako kurier przewoził wydawany w Galicji endecki „Przegląd Wszechpolski”. Działał w tajnej Lidze Narodowej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości należał do władz struktur narodowych w Zakopanem.
W 1937 r., ze względu na częściowy paraliż, zrezygnował z aktywności zawodowej i zajął się pisaniem pamiętnika. Gdy z początkiem 1940 r. okupanci niemieccy w ramach akcji Goralenvolk przekształcili Szkołę Przemysłu Drzewnego w Berufsfachschule fur Goralische Volkskunst i zaproponowali mu objęcie jej dyrekcji, stanowczo odmówił.
Wojciech Brzega zmarł 6 lipca 1941 r. na wylew krwi do mózgu. Spoczął na Nowym Cmentarzu w Zakopanem. Dziś mija 75. rocznica jego śmierci.

Źródło: zwiazek-podhalan.com

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 20 maja 2017, 07:31 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/50864-marian-seyda-poli ... nnikarz-2/

Marian Seyda – polityk, dyplomata i dziennikarz
Paweł Brojek Opublikowano 17 maja 2017

Obrazek

50 lat temu, 17 maja 1967 r. na emigracji w Argentynie zmarł Marian Seyda, polityk związany z ruchem narodowym i minister spraw zagranicznych w rządzie Witosa oraz minister w Rządzie RP na Uchodźstwie. Był przeciwnikiem nawiązania stosunków z ZSRR kosztem zgody na oddanie ziem wschodnich, a po wojnie zwolennikiem ostatecznego uznania granicy Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej.
Przyszedł na świat 7 lipca 1879 r. w Poznaniu. Podczas nauki w gimnazjum należał do tajnej organizacji samokształceniowej „Czerwona Róża”, później wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej. Od połowy 1900 r. należał do Ligi Narodowej, zajmował stanowisko jej komisarza na zabór pruski.
W latach 1906-1939, z przerwami, był redaktorem „Kuriera Poznańskiego”, głównego dziennika endecji poznańskiej. Na jego łamach zwalczał ugodową i lojalistyczną postawę wobec pruskiego zaborcy.

Pod koniec 1915 r., z ramienia wielkopolskiej Narodowej Demokracji, wyjechał do Szwajcarii, gdzie został współzałożycielem Centralnej Agencji Polskiej w Lozannie – agencji informacyjnej, która miała promować polskie sprawy w krajach zachodniej Europy.
W sierpniu 1917 r. wszedł w skład Komitetu Narodowego Polskiego. W 1919 r. był ekspertem do spraw politycznych przy delegacji na Konferencję Pokojową w Paryżu oraz członkiem Komisji Zaboru Pruskiego.
Po powrocie do kraju zaangażował się w pracę polityczną jako poseł do Sejmu Ustawodawczego, w którym był zastępcą przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Funkcję tę pełnił również później, gdy ponownie wszedł do Sejmu w 1922 r.
W Polsce międzywojennej, w latach 1919-1928, pełnił funkcję prezesa Rady Naczelnej Związku Ludowo-Narodowego. Z jego ramienia zasiadał w sejmie w tych samych latach. Później we władzach Stronnictwa Narodowego.
W 1923 r. został wyznaczony na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Wincentego Witosa. Podjął próbę reorientacji polskiej polityki zagranicznej w stronę Wielkiej Brytanii, przy jednoczesnym rozluźnieniu zależności od Francji oraz łagodzeniu konfliktów z Niemcami.
Do jego sukcesów zaliczyć można podpisanie w lipcu 1923 r. traktatu o przyjaźni, umowy osiedleńczej i handlowej z Turcją oraz zerwanie z europocentrycznymi tendencjami w polskiej polityce zagranicznej.
Po zamachu majowym Marian Seyda powrócił do pracy w prasie i od września 1926 r. objął stanowisko redaktora naczelnego „Kuriera Poznańskiego”. W 1928 r. został senatorem z województwa poznańskiego z listy Stronnictwa Narodowego. Nie zgadzając się z polityką „młodych” w partii, w 1936 r. wycofał się z czynnego udziału we władzach partii.
Po utworzeniu rządu emigracyjnego został powołany na członka Komitetu Ministrów dla Spraw Kraju, w 1940 r. objął tekę ministra sprawiedliwości. W lipcu 1941 r. w proteście przeciwko układowi Sikorski-Majski ustąpił ze stanowiska. Gdy w październiku tego roku powrócił do rządu, został wykluczony ze Stronnictwa Narodowego.
Od lipca 1943 r. zasiadał w rządzie Stanisława Mikołajczyka jako minister prac kongresowych. Po jego dymisji w listopadzie 1944 r. nie wszedł w skład kolejnego rządu, koncentrując się ponownie na publicystyce, w której domagał się międzynarodowego uznania polskiej granicy zachodniej. Zajmował nieprzejednane stanowisko wobec prób nawiązania, opartych na kompromisie, stosunków z ZSRR.
Po wojnie Marian Seyda pozostał na emigracji, w 1948 r. wyjechał z rodziną do Argentyny. Zmarł 17 maja 1967 r. w Buenos Aires, spoczął na tamtejszym cmentarzu San Isidro. Po sprowadzeniu do Polski w 1994 r. prochy zostały złożone na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan na wzgórzu Św. Wojciecha w Poznaniu.

Źródło: ostoja.pl, fot.: senat.edu.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 03 cze 2017, 19:00 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/51831-85-rocznica-smier ... lkopolski/

85. rocznica śmierci Antoniego Banaszaka – działacza narodowego z Wielkopolski
Paweł Brojek Opublikowano 3 czerwca 2017

Obrazek

Prawnik, działacz narodowy i polonijny pod zaborem pruskim. Był zasłużonym obrońcą Polaków w procesach politycznych przed sądami niemieckimi. Oskarżony o zdradę i szpiegostwo, został w ramach represji wcielony do armii pruskiej.
Antoni Banaszak urodził się 9 stycznia 1881 r. we wsi Pięczkowo w Wielkopolsce, w rodzinie rolniczej. Po ukończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości kontynuował edukację w Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Należał wówczas do tajnego koła samokształceniowego Towarzystwa Tomasza Zana.
Po maturze w 1902 r. studiował prawo, ekonomię oraz historię sztuki na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium i Berlinie. Działał w akademickich organizacjach zrzeszających polską młodzież. Egzamin sędziowski zdał w 1911 r.

Początkowo pracował w Bochum w Westfalii, była tam pierwszym i jedynym polskim adwokatem. Utrzymywał kontakty z Polonią, często reprezentował działaczy robotniczych przed niemieckimi sądami. Czynnie bronił interesów Zjednoczenia Zawodowego Polskiego, organizacji skupiającej większość polskich robotników w Niemczech.
Jesienią 1914 r. oskarżony o zdradę i szpiegostwo na rzecz Francji, został osadzony w więzieniu w Bochum. Przebywał tam cztery tygodnie, po czym wcielono go do armii niemieckiej, w której służył na frontach I wojny światowej w stopniu szeregowca.
Brał udział w powstaniu wielkopolskim, pełnił funkcję wiceprezesa sądu doraźnego w Ostrowie Wlkp. W 1919 r. założył tam kancelarię adwokacką. Szkolił kadry policyjne oraz prowadził kursy dla sekretarzy adwokackich i pracowników komunalnych.
Pracę zawodową łączył z działalnością polityczną w Narodowej Partii Robotniczej. Był senatorem z jej listy w latach 1922–1932. Zasiadał w Radzie Miejskiej i Sejmiku Powiatowym Ostrowskim, a także przewodniczył wielu komisjom. Od 1922 r. był wiceprezesem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, a od 1925 r. – sędzią Sądu Doraźnego przy Sądzie Najwyższym.
Antoni Banaszak zmarł 3 maja 1932 r. po długiej i ciężkiej chorobie. Spoczął na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie.

Źródło: wlkp24.info

Fot. archiwumkorporacyjne.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 21 lip 2017, 19:10 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/37351-50-rocznica-smier ... chodniego/

50. rocznica śmierci Kiryła Sosnowskiego – współtwórcy Instytutu Zachodniego
Paweł Brojek Opublikowano 19 września 2016

Obrazek

Instytut Zachodni, zasłużona polska placówka naukowo-badawcza, od ponad 70 lat realizuje badania poświęcone stosunkom międzynarodowym w Europie, ze szczególnym uwzględnieniem Niemiec oraz szeroko rozumianych relacji polsko-niemieckich. Jednym z jego twórców był Kirył Sosnowski, przedwojenny działacz obozu narodowego, współzałożyciel konspiracyjnej organizacji „Ojczyzna”.
Kirył Sosnowski urodził się 29 sierpnia 1910 r. w Krotoszynie. Od 1920 r. uczęszczał do gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Był współzałożycielem czasopisma „Orlęta”, który był nieoficjalnym organem Narodowej Organizacji Gimnazjalnej powiązanej z endecją. W latach 1929–36 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim.
W okresie studiów działał w Bratniej Pomocy, Obozie Wielkiej Polski i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W latach 1930–1932 był sekretarzem poznańskiej Młodzieży Wszechpolskiej. Od 1933 r. pełnił funkcję redaktora „Przewodnika Katolickiego” i miesięcznika kulturalnego „Tęcza”. Był również redaktorem technicznym Wydawnictwa Księgarni Św. Wojciecha. Opracował graficznie m.in. głośną książkę Józefa Kisielewskiego „Ziemia gromadzi prochy”.

Po wybuchu wojny, pod koniec września 1939 r., utworzył wraz z ks. Józefem Prądzyńskim i Witoldem Grotem konspiracyjną organizację „Ojczyzna”, działającą początkowo w Wielkopolsce, a następnie także na Pomorzu, Śląsku i częściowo w Generalnym Gubernatorstwie. Pełnił w niej funkcję kierownika Wydziału do Spraw Łączności z Zagranicą, który dokumentował politykę represyjną okupanta i opracowywał raporty o sytuacji na ziemiach zachodnich.
W lutym 1940 r. został zaprzysiężony do Związku Walki Zbrojnej. Wszedł w skład Komendy Okręgowej ZWZ w Poznaniu jako szef sztabu, a od lata tego roku – jako szef Biura Informacji i Propagandy Komendy Okręgu. Jednocześnie w utworzonym w Poznaniu Biurze Delegata Rządu RP na Kraj został kierownikiem Wydz. ds. Łączności z Zagranicą.
W styczniu 1941 r. wysiedlony z Wielkopolski, przybył do Warszawy, gdzie został kierownikiem Sekcji Zachodniej Departamentu Informacji przy Delegaturze Rządu. Kierował redakcją „Biuletynu Zachodniego – Informacje z Ziem Zachodnich” i wydawnictwami Studium Zachodniego. Brał udział w tworzeniu Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich.
W kwietniu 1944 r. został aresztowany przez gestapo w Warszawie i uwięziony na Pawiaku, a następnie zesłany do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Po wyzwoleniu w marcu 1945 r. powrócił do Polski.
Był współorganizatorem Instytutu Zachodniego, w którym objął funkcje kierownika Działu Wydawniczego i redaktora naczelnego „Przeglądu Zachodniego”. W 1948 r. objął kierownictwo działu wydawniczego poznańskiego Pallotinum, współtworzył palotyńskie czasopismo „Królowa Apostołów”. Utrzymywał kontakty z byłymi działaczami „Ojczyzny”.
W marcu 1949 r. został aresztowany przez UB i oskarżony o udział w nielegalnej organizacji oraz „zamiar zmiany przemocą ustroju państwa polskiego”. Po ponad rocznym śledztwie stanął w sierpniu 1950 r. przed Wojskowym Sądem Rejonowym, który skazał go na 8 lat więzienia. Ze względu na stan zdrowia został zwolniony z więzienia w maju 1953 r., a pięć lat później zrehabilitowany.
Pracował w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk, Instytucie Zachodnim i Księgarni św. Wojciecha. Od 1959 r. prowadził redakcję krajową pisma „Cahiers Pologne Allemagne”, wydawanego w Paryżu. Wykładał również socjologię w Duchownym Seminarium Zagranicznym w Poznaniu i Arcybiskupim Seminarium we Wrocławiu. Działał też w poznańskim Klubie Inteligencji Katolickiej.
Kirył Sosnowski zmarł 19 września 1966 r., spoczął na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło: ipsb.nina.gov.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 24 lip 2017, 20:36 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/37605-joachim-bartoszew ... arodowiec/

Joachim Bartoszewicz – lekarz, prawnik, narodowiec
Paweł Brojek Opublikowano 23 września 2016

Obrazek
Joachim Bartoszewicz


23 września 1938 r. w Warszawie zmarł Joachim Bartoszewicz – doktor prawa, członek Komitetu Narodowego Polskiego, uczestnik konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r., od 1928 r. prezes Stronnictwa Narodowego.
Joachim Bartoszewicz urodził się 3 września 1867 r. w Warszawie. W 1884 r. ukończył tamtejsze V gimnazjum. Następnie podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu w Warszawie. Po zakończeniu nauki pracował jako asystent w klinice ginekologiczno-położniczej.
W 1892 r. wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął studia w Szkole Nauk Politycznych na wydziale dyplomatycznym. Później wyjechał do Lwowa, gdzie kontynuował naukę na tutejszym uniwersytecie. W 1897 r. otrzymał doktorat z prawa, później pracował jako urzędnik.

Związany z endecją, od 1906 r. pełnił funkcję Komisarza Ligi Narodowej w Kijowie na ziemie ruskie. W latach 1906–1912 był redaktorem naczelnym „Dziennika Kijowskiego” – organu prasowego tego ruchu. W 1911 r. został powołany do Rady Głównej Ligi Narodowej.
Za działalność polityczną i patriotyczną, m.in. udział w konspiracyjnych spotkaniach z młodzieżą akademicką, został w 1912 r. aresztowany i spędził w więzieniu trzy miesiące. Po wybuchu I wojny światowej był głównym inicjatorem i organizatorem Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Pełnił w nim funkcję prezesa rady okręgowej, obejmującej pięć guberni Wołynia i Podola.
Towarzystwo zajmowało się działalnością dobroczynną, wspierając ludność miejscową, ale i potem napływową z ziem Królestwa i Galicji. Rozwinęło także działalność kulturalną i oświatową.
W 1917 r. został członkiem Komitetu Narodowego Polskiego. Był sekretarzem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r. Jako ekspert zajmował się tam zagadnieniami politycznymi i dyplomatycznymi.
W latach 1921–1927 zasiadał w senacie II RP. Od 1928 r. przez 9 lat pełnił funkcję prezesa Stronnictwa Narodowego. Był jednym z członków tzw. dziewiątki – zakonspirowanego ośrodka kierowniczego Narodowej Demokracji.
Joachim Bartoszewicz zmarł 23 września 1938 r. w Warszawie.

Fot. NAC

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 08 sie 2017, 18:57 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/54998-rocznica-smierci- ... odowego-2/

Rocznica śmierci Adama Poszwińskiego – dziennikarza i działacza narodowego
Paweł Brojek Opublikowano 30 lipca 2017

Obrazek

Pracował jako dziennikarz i publicysta w wielkopolskich gazetach. Był mocno zaangażowany w wydarzenia poprzedzające wybuch powstania wielkopolskiego. Podczas niemieckiej okupacji działał w ruchu konspiracyjnym. Wpadł w ręce gestapo, w lipcu 1942 r. został rozstrzelany.
Adam Poszwiński urodził się 17 grudnia 1881 r. w Warszawie, dzieciństwo spędził we Włocławku. Do gimnazjum uczęszczał w Dreźnie i Poznaniu. Później w Berlinie studiował chemię, a ekonomię i nauki polityczne na uniwersytetach w Rostocku i Tybindze.
Jeszcze pod koniec studiów związał się z dziennikarstwem. Od 1906 r. współpracował z czasopismami „Orędownik” i „Kurier Poznański”. Rok później objął stanowisko redaktora naczelnego w poznańskiej gazecie „Praca”. Od 1908 r. pracował jako dziennikarz w Inowrocławiu, kierując tamtejszym „Dziennikiem Kujawskim”.

Pracę zawodową łączył z działalnością społeczną, m.in. w Towarzystwie Samopomocy Naukowej i Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. Działał też w poznańskim Towarzystwie Dziennikarzy i Literatów.
Jako polityk związany był z ruchem chrześcijańsko-demokratycznym. Należał do Ligi Narodowej, był członkiem jej Rady Głównej.
Był mocno zaangażowany w wydarzenia poprzedzające wybuch powstania wielkopolskiego. W 1916 r. współorganizował wraz z Wojciechem Korfantym Sejm Dzielnicowy, który wyłonił Naczelną Radę Ludową. W 1918 r. jako reprezentant Kujaw wszedł w skład Komisariatu NRL, czyli organu wykonawczego Rady, która przejęła władzę nad ziemiami byłego zaboru pruskiego.
W okresie międzywojennym zajmował stanowisko podsekretarza stanu w rządzie polskim. Później stał na czele spółki akcyjnej, wydającej m.in. „Głos Pomorski” i „Gazetę Pomorską”.
W 1927 r. przeprowadził się do Poznania, gdzie kontynuował działalność publicystyczną, pisząc w „Dzienniku Poznańskim” i „Dzienniku Bydgoskim”. Napisał też kilka książek, głównie o charakterze wspomnieniowym.
We wrześniu 1939 r. został aresztowany przez Niemców jako zakładnik. Po zwolnieniu zaangażował się w działalność konspiracyjną w organizacji „Ojczyzna”, był kierownikiem Wydziału Gospodarki w Biurze Delegatury Rządu.
Ponownie aresztowany we wrześniu 1941 r., trafił do poznańskiego Fortu VII. Podobnie jak inni członkowie delegatury został poddany ciężkim przesłuchaniom, podczas których był torturowany. Został stracony najprawdopodobniej w lipcu 1942 r.

Źródło: przewodnik-katolicki.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Elity II Rzeczypospolitej
PostNapisane: 18 sie 2017, 16:21 
Offline
Moderator

Dołączył(a): 13 lip 2009, 12:02
Posty: 37605
http://prawy.pl/41127-58-lat-temu-zmarl ... -patriota/

58 lat temu zmarł ojciec ostatniego komendanta NSZ – również wielki patriota
Paweł Brojek Opublikowano 17 listopada 2016

Obrazek
Stanisław Kasznica senior


Stanisław Kasznica senior, profesor prawa i senator II RP, całe swoje życie poświęcił służbie ojczyźnie i społeczeństwu. W tym duchu wychował również swoje dzieci, z których dwoje za wolną Polskę oddało życie. Najstarszy syn – Stanisław – został zamordowany przez komunistów, młodszy – Jan – zginął w czasie kampanii wrześniowej.


Stanisław Kasznica urodził się 23 lutego 1874 r. w Warszawie w rodzinie o tradycjach prawniczych. Uczęszczał do szkół średnich w Warszawie, we Lwowie i w Krakowie, gdzie w 1893 r. w Gimnazjum św. Anny zdał maturę. Początkowo studiował chemię na uniwersytecie we Lwowie, następnie medycynę, a od 1895 r. prawo w Warszawie.
Podczas studiów należał do „Bratniej Pomocy”, pisywał do „Gazety Polskiej”. Za udział w tajnej organizacji edukującej chłopów został uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Zwolniony za kaucją, otrzymał dwuletni zakaz kontynuowania studiów. Działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i Lidze Narodowej. W 1904 r. uzyskał tytuł doktora prawa.

Pracę w administracji państwowej we Lwowie łączył z działalnością polityczną. Przez pewien czas należał do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, w latach 1913-1914 zasiadł w galicyjskim Sejmie Krajowym. W latach 1912–1919 był profesorem Akademii Rolniczej w Dublanach.
Podczas I wojny światowej wchodził w skład Wydziału Wykonawczego Naczelnego Komitetu Narodowego, a następnie Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 r. uczestniczył w obronie Dublan przed Ukraińcami, był współtwórcą Polskiego Komitetu Narodowego we Lwowie – organizacji powołanej jako przedstawicielstwo społeczności polskiej w zajętej przez Ukraińców części miasta.
W 1919 r. objął stanowisko dyrektora departamentu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Warszawie. Z początkiem 1920 r. został mianowany profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Poznańskiego, objął tam Katedrę Prawa Administracyjnego.
Politycznie związał się ze Stronnictwem Chrześcijańsko-Narodowym, które w latach 1922-1927 reprezentował w Senacie. W 1925 r. wybrany został prezesem jego Zarządu. Jako znawca prawa zajmował się w kolejnych rządach reformą administracji państwowej. Po zamachu majowym wycofał się z czynnego życia politycznego, cała swą uwagę poświęcając pracy na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1929-31 był rektorem tej uczelni.
Działał aktywnie na niwie religijnej, organizował zamknięte rekolekcje dla profesorów uniwersytetu, był autorem popularnych rozważań filozoficzno-religijnych. Współpracował z instytucjami katolickimi.
W latach 1933–1935, jako ekspert rządowy, uczestniczył w opracowywaniu projektu ustawy o wewnętrznym ustroju województwa śląskiego. W latach 1935–1939 był sędzią Trybunału Kompetencyjnego – jednego z najwyższych organów sądowniczych w II RP.
We wrześniu 1939 r., po wkroczeniu Niemców do Poznania został uwięziony jako zakładnik. W grudniu wysiedlono go wraz z rodziną do Limanowej. W latach 1942–1944 przebywał w Warszawie, wykładał na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Współpracował także jako doradca z Delegaturą Rządu na Kraj.
Po zakończeniu wojny powrócił do pracy na Uniwersytecie Poznańskim. Kierował odbudową Wydziału Prawnego i zorganizował Sekcję Prawną w Instytucie Zachodnim, przekształconą następnie w Instytut Prawa Publicznego. Polityczne przekonania i przedwojenna działalność przyczyniły się do tego, że w 1947 r. został przeniesiony na emeryturę, a cenzura wycofała z druku jego publikacje.
Duży wpływ na uniwersytecką karierę miała też sprawa jego syna, Stanisława Józefa, ostatniego komendanta NSZ, aresztowanego, a następnie skazanego przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na śmierć. Szykanowane były też pozostałe dzieci profesora.
Stanisław Kasznica zmarł 17 listopada 1958 r. w Krosinku pod Poznaniem. Zgodnie z własną wolą spoczął na cmentarzu w Mosinie.

Źródła: zolnierzewolnosci.pl, sejm.gov.pl

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 67 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3, 4, 5  Następna strona

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zalogowanych użytkowników i 4 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL
Nasi przyjaciele: Strony Patriotyczne
Linki pozycjonujące: Fenster aus Polen / Schüco Fenster / Drutex Fenster / Fenster Preise / Haustüren /