Polskie-Forum.pl

Gito
jak szybko mijają chwile, jak szybko mija czas...
za rok,za dzień,za chwilę..........
jeszcze niedawno spiewali to CI,ktorych już nie ma z Nami.......
spieszmy się więc,
by młode pokolenie
poznało to,co było nam wtedy bardzo BLISKIE
czyli piesni
poswiecone Naszej POLSCE......

Aerolicie szukałam
piesni
solidarnościowego barda,nieżyjacego już
niestety
Stefana..............,zapomniałam nazwiska.........a może TY
coś masz
na temat czasow Solidarnosci i naszych śpiewan...........?
serd pozdrawiam
z mroznych drog:)

Nie wiem wędrowcze kogo masz na myśli. Może spróbuj poszukać tego barda przez Google w oparciu o ... resztki swej pamięci.
Jeżeli jest to np. nie Stefan, a Stanisław i do tego Markowski to mamy już wspaniałego barda, który śpiewa również i o Solidarności.

Coś na jego temat jest tutaj:

viewtopic.php?f=9&t=695

i jak podaje tytuł wątku "Warte polecenia", jest naprawdę warte tego, aby znalazło się w każdym Polskim Domu.

Biały krzyż

Gdy zapłonął nagle świat,
bezdrożami szli
przez śpiący las...
Równym rytmem młodych serc
niespokojne dni
odmierzał czas...

Gdzieś pozostał ognisk dym,
dróg przebytych kurz,
cień siwej mgły...
Tylko w polu biały krzyż
nie pamięta już,
kto pod nim śpi...

Jak myśl sprzed lat, jak wspomnień ślad
wraca dziś pamięć o tych, których nie ma...

Żegnał ich wieczorny mrok,
gdy ruszali w bój,
gdy cichła pieśń...
Szli, by walczyć o swój dom
wśród zielonych gór,
o nowy dzień...

Jak myśl sprzed lat, jak wspomnień ślad
wraca dziś pamięć o tych, których nie ma...

Bo nie wszystkim pomógł los
wrócić z leśnych dróg,
gdy kwitły bzy...
W szczerym polu biały krzyż
nie pamięta już,
kto pod nim śpi...

W szczerym polu biały krzyż
nie pamięta już,
kto pod nim śpi...

Czerwone Gitary

TEKST - JANUSZ KONDRATOWICZ

MUZYKA - KRZYSZTOF KLENCZON

WYKONANIE - KRZYSZTOF KLENCZON

AEROLIT
wszak nie wyobrażam sobie,by tej pieśni mogło nie być
w Naszych DOMACH..serd dzięki za przypomnienie
szczegolnie,ze pewna posłanka
wypowiedziała dzisiaj
wojnę KRZYZOM............

pamietam słowa tych,których już nie ma wsród nas
"kto z Krzyzem wojuje,ten............."
pozdr

Na kanwie tego utworu, warte przypomnienia jest, jaką żydostwo rozpętało wtedy w stosunku do Klenczona i Czerwonych Gitar. Było ta wszak krótko, po marcu 1968, a utwór ten współbrzmiał z "partyzantami Moczara' którzy wygrali wtedy walkę w frakcją żydowską w PZPR. Niestety, lobby żydowskie okazało się dla Moczara za silne i wrócili oni na stołki z których mogli sterować sznurkami, marionetek ze sceny politycznej, w podobny sposób czynią to do dzisiaj, nieprzerwanie od 1945 roku./ a właściwie od 1944, wszak "rząd" powstał w lipcu 1944 r/

Kolejny widzę idol po jaruzelu.Wszyscy oni to komunistyczne scierwo i i nic mnie nie obchodzi,ze kanalie miedzy soba o wladzę walczyli.

Przybyli ułani

Przybyli ułani pod okienko,
Przybyli ułani pod okienko,
Pukają, wołają: puść panienko!
Pukają, wołają: puść panienko!

O Jezu, a cóż to za wojacy?
O Jezu, a cóż to za wojacy?
Otwieraj, nie bój się, to czwartacy!
Otwieraj, nie bój się, to czwartacy!

Przyszliśmy tu poić nasze konie,
Przyszliśmy tu poić nasze konie,
Za nami piechoty całe błonie.
Za nami piechoty całe błonie.

O Jezu, a dokąd Bóg prowadzi?
O Jezu, a dokąd Bóg prowadzi?
Warszawę odwiedzić byśmy radzi.
Warszawę odwiedzić byśmy radzi

Gdy zwiedzim Warszawę, już nam pilno
Gdy zwiedzim Warszawę, już nam pilno
Zobaczyć to nasze stare Wilno
Zobaczyć to nasze stare Wilno

A z Wilna już droga jest gotowa
A z Wilna już droga jest gotowa
Prowadzi prościutko aż do Lwowa
Prowadzi prościutko aż do Lwowa


Jedna z najbardziej popularnych piosenek z okresu I wojny światowej. Autorem jej jest prawdopodobnie legionista 4 pp Feliks Gwiżdż. Karol Poraj-Koźmiński zanotował:
„Nadmienić trzeba, że Feliks Gwiżdż jest autorem szeregu piosenek żołnierskich, a przede wszystkim jednej z najpopularniejszych Przybyli ułani pod okienko. Autor napisał 6 zwrotek, resztę – tak, jak to powinno być – dorobili sobie sami żołnierze”.

Z grudnia 1916 r. pochodzi wersja napisana przez Bogusława Szula ((pt. Dumna panienka), przeciwstawiająca ułanów trzeciemu pułkowi piechoty, w którym służył autor:

Przybyli ułani pod okienko,
Stukają, wołają, puść panienko!
Zaspana stanęła panna w oknie,
— A cóż tam za licho na deszczu moknie?
Otwieraj, nie bój się, piękna pani!
To my, bohaterzy, my ułani.
Panienka ofuknie zadąsana,
— Możecie tam moknąć aż do rana!
I storę zasuwa dumna sztuka,
Nie wyszła godzina, znów ktoś puka.
— O Jezu, a któż tam? — to pułk trzeci!
Panienka otwierać zaraz leci.

W zbiorku Zygmunta Kurczyńskiego Relutońskie piosenki obozowe (Lwów 1919, s. 27–28) zamieszczona jest jeszcze inna wersja, kończąca się następująco:

A z Wilna już droga jest gotowa,
Do serca, do Rusi, do Kijowa.
Z Kijowa pojedziem do Berlina,
Powiesić Wilusia sukinsyna.
Z Berlina pojedziem do Hamburga,
Powiesić, powiesić Hindenburga.
Z Hamburga pojedziem do Drezdenka,
Powiesić, powiesić Mackensena.
Z Drezdenka pojedziem do Tyrola,
Powiesić, powiesić psa Karola.
Z Tyrola pojedziem do Poznania,
Wypędzim, wypędzim Niemca drania.
Z Poznania pojedziem do Krakowa,
By ujrzeć, czy Polska już gotowa.

por.:Jeziorski Władysław, Nowy śpiewnik polski 1914–1917. Zebrał… Kraków 1917, s. 83 (pt. Piosenka czwartego szwadronu); Poraj-Koźmiński Karol, Poezja Legionów, Warszawa 1936, s. 123.

Morze, nasze morze (wersja pierwotna)

Chociaż każdy z nas jest młody
lecz go starym wilkiem zwą.
My, strażnicy Wielkiej Wody,
marynarze polscy to.
Morze, nasze morze,
wiernie ciebie będziem strzec.
Mamy rozkaz cię utrzymać,
albo na dnie, na dnie twoim lec,
albo na dnie z honorem lec.
Żadna siła, żadna burza
nie odbierze Gdyni nam.
Własna flota, choć nieduża,
strzeże czujnie portu bram.
Morze, nasze morze,
wiernie ciebie będziem strzec.
Mamy rozkaz cię utrzymać,
albo na dnie, na dnie twoim lec,
albo na dnie z honorem lec.

Wersja zmodyfikowana

Chociaż każdy z nas jest młody,
lecz go starym wilkiem zwą.
My, strażnicy polskiej wody,
marynarze polscy to.
Morze, nasze morze,
wiernie ciebie będziem strzec.
Mamy rozkaz cię utrzymać,
albo na dnie, na dnie twoim lec,
albo na dnie z honorem lec, z honorem lec.
Żadna siła, żadna burza,
nie odbierze Gdańska nam.
Nasza flota, choć nieduża,
wiernie strzeże portu bram.
Morze, nasze morze,
wiernie ciebie będziem strzec.
Mamy rozkaz cię utrzymać,
albo na dnie, na dnie twoim lec,
albo na dnie z honorem lec, z honorem lec.

Morze, nasze morze jest to polska pieśń hymniczna znana również pod tytułami Marynarka Wojenna oraz Chociaż każdy z nas jest młody.
Jest utworem poświęconym polskim marynarzom. Jej powstanie związane było z budową Polskiej Marynarki Wojennej oraz miasta Gdyni, jako Portu Wojennego w latach 20-tych XX wieku. Ich rozwój spowodowany był uzyskaniem przez Polskę dostępu do Morza Bałtyckiego po odzyskaniu niepodległości w 1918. Pieśń powstała na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku, a jej kompozytorem i zarazem autorem tekstu jest polski żołnierz kapitan Adam Kowalski. Z czasem pieśń stała się Hymnem Polskiej Marynarki Wojennej. Bezpośrednio przed II wojną światową, w odpowiedzi na propagandę niemiecką, tekst pieśni został nieznacznie zmodyfikowany, dlatego też obecnie rozróżniamy jej dwie wersje, nieznacznie różniące się od siebie.
Obecnie utwór ten jest główną pieśnią marszową Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej RP wykonywaną zawsze podczas oficjalnych uroczystości oraz na koncertach i pokazach musztry paradnej.

Wojenko, wojenko

Wojenko, wojenko, cóżeś ty za pani,
Że za tobą idą, że za tobą idą
chłopcy malowani?

Że za tobą idą, że za tobą idą
chłopcy malowani?

Chłopcy malowani, sami wybierani,
Wojenko, wojenko, wojenko, wojenko,
cóżeś ty za pani?

Wojenko, wojenko, wojenko, wojenko,
cóżeś ty za pani?

Na wojence ładnie, kto Boga uprosi,
Żołnierze strzelają, żołnierze strzelają,
Pan Bóg kule nosi.

Żołnierze strzelają, żołnierze strzelają,
Pan Bóg kule nosi.

Lecą kule, lecą, lecą kule żwawo,
Która cię dogoni, która cię dogoni,
to zapłacisz krwawo.

Która cię dogoni, która cię dogoni,
to zapłacisz krwawo.

Wojenko, wojenko, cóżeś tak szalona,
Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
jeśli nie leguna?

Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
jeśli nie leguna?

Maszeruje wiara, pot się krwawy leje,
Raz, dwa, stąpaj bracie, raz, dwa, stąpaj, bracie,


to tak Polska grzeje.

Raz, dwa, stąpaj bracie, raz, dwa, stąpaj, bracie,
to tak Polska grzeje.

Wojenko, wojenko, markietanko szańca,
Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
jeśli nie powstańca?

Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
jeśli nie powstańca?

Wojenko, wojenko, co za moc jest w tobie,
Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
w zimnym leży grobie.

Kogo ty pokochasz, kogo ty pokochasz,
w zimnym leży grobie.

Choćby spał już w grobie snem nieprzebudzonym,
Wstanie i podąży, wstanie i podąży
za swym batalionem.

Wstanie i podąży, wstanie i podąży
za swym batalionem.

Wojenko, wojenko [Tekst znany również pod tytułem Legun na wojence]
słowa anonimowe, autorstwo czasami przypisuje się Feliksowi Gwiżdżowi

Muzyka na podstawie melodii ludowej.
Pieśń została odnotowana pierwszy raz w roku 1917, lecz prawdopodobnie powstała wcześniej.

Wszystko co nasze

Wszystko co nasze, Polsce oddamy,
W niej tylko życie, więc idziem żyć.
Świty się bielą, otwórzmy bramy,
Rozkaz wydany: wstań! w słońce idź!
Ramię pręż, słabość krusz,
Ducha też, Ojczyźnie miłej służ!
Na jej zew, w bój czy w trud,
Pójdzie rad Harcerzy Polskich ród.
Czynem bogaci, myślą skrzydlaci,
Z płomiennych serc uczyńmy grot.
Naprzód wytrwale! śmiało! zuchwale!
W podniebne szlaki skierujmy lot.
Ramię pręż...
Po naszej ziemi roześlem harcerzy
Pobudką zabrzmi: Zbudź się! prawdzie służ!
I wszystko wstanie, w krąg się rozszermierzy,
By Matkę Polskę chronić od burz.
Ramię pręż...

sł. J. Kozielewski, O. Drahonowska
na melodię pieśni "Na barykady" 1911

Pieśń ta, będąca od 1956 roku oficjalnym hymnem harcerskim, powstała w roku 1912, ale jej historia sięga końca XIX wieku. Otóż w latach 90. w środowiskach robotniczych zdobywała popularność pieśń Na barykady (ро raz pierwszy opublikowana na ulotce z okazji 1 maja 1897). Jej autorem (tekstu i muzyki) był prawdopodobnie Ignacy Rzońca, poeta i zesłaniec syberyjski. Na przełomie XIX i ХХ wieku, а zwłaszcza w czasie wydarzeń rewolucyjnych 1905 roku, Na barykady stała się powszechnym śpiewem walczących robotników. (W Syzyfowych pracach Stefana Żeromskiego bohater tej powieści, Radek, śpiewa refren Мłoty w dłoń, kujmy broń...)

W paźdzerniku 1911 roku ukazał się we Lwowie pierwszy numer czasopisma “Skaut", а w nim wiersz Ignacego Kozielewskiego, współtwórcy ruchu harcerskiego i redaktora tego pisma, Wszystko, co nasze, Ojczyźnie oddamy. Kilka miesięcy później druhna Olga Drohanowska, wówczas studentka lwowskiego konserwatorium muzycznego i członkini Naczelnej Komendy Skautowej, przysposobiła tekst Kozielewskiego dla potrzeb pieśni skautowskiej. Dokonała drobnych zmian w tekście, dopisała refren “Ramię pręż, słabość krusz", а całość zaadaptowała do melodii robotniczej pieśni Na barykady. Pół wieku później powiedziała: „Тę wspaniałą bojową pieśń śpiewał od roku 1905 cały bez przesady Lwów. Każdy andrus lwowski potrafił ją bezbłędnie odtworzyć... Idąc na zbiórkę zaczęłam myśleć о dopasowaniu do niej wiersza Kozielewskiego. Później dopisałam refren i pieśń była gotowa". Pełny tekst został wydrukowany po raz pierwszy we wrześniu 1912 roku, jako Marsz skautów. Z czasem tytuł zaczerpnięto z pierwszych słów pieśni.

serd dzieki
za przypominanie .........POLSKI....to
przeciez nasze serca,nasze wspomnienia..
to rowniez spiewnik
dla dzieci,ktore wspolczesny MEN,napewno
.......nie uczy.....tego kawałka POLSKI.......
dzieki...

Deszcz jesienny

Deszcz jesienny deszcz
smutne pieśni łka
Mokną na nim karabiny
hełmy kryje rdza

Nieś po błocie w dal
w zapłakany świat
Przemoczone pod plecakiem
osiemnaście lat.

Nieś po błocie w dal
w zapłakany świat
Przemoczone pod plecakiem
osiemnaście lat.

Gdzieś daleko stąd
mrok zapada znów
Ciemna główka
twej dziewczyny
chyli się do snu

Może właśnie dziś
patrzy w mroczną mgłę
I modlitwą prosi Boga
by zachował cię

Może właśnie dziś
patrzy w mroczną mgłę
I modlitwą prosi Boga
by zachował cię

Deszcz jesienny deszcz
bębni w hełmu stal
Idziesz młody
żołnierzyku
gdzieś w nieznaną dal

Może dobry Bóg
da, że wrócisz znów
Będziesz tulił ciemną główkę
miłej twej do snu

Może dobry Bóg
da, że wrócisz znów
Będziesz tulił ciemną główkę
miłej twej do snu

Słowa i muzyka: Jerzy Matuszkiewicz.

Wykonanie: Czerwone Gitary.

Kraj rodzinny Matki mej

Za Niemen hen precz, Ty pójdziesz górą, O gwiazdeczko, coś błyszczała, Kraj rodzinny Matki mej – pieśni znad Niemna, śpiewamy je na naszych Wieczorach.
Białoruś, Kresy... Fakty z historii. Od 20 do 29 września 1920 r. trwała przygotowana przez polskiego Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego wielka, zwycięska bitwa nad Niemnem, która przekreśliła sowieckie plany nowej ofensywy. Z wojskami polskimi współdziałały ochotniczo oddziały białoruskie, dowodzone przez gen. Bułaka-Bałachowicza. Na 19 lat odepchnięto od granic Europy czerwoną zarazę. Wrzesień 1939 r. Z butelkami benzyny przeciw czołgom sowieckim poszli harcerze Wilna i Grodna. Bohaterska obrona Grodna przez wojsko i młodzież trwała od 20 do 21 września.
10 lutego 1940 r. pod okupacją sowiecką nastąpiły pierwsze wywózki Kresowiaków na Sybir. W chwili odjazdu z wszystkich wagonów rozległ się potężny śpiew Roty: „Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród!”. Słowa Zbigniewa Kowalewskiego w jego niezwykłym filmie Msza za miasto Grodno: „W rok po nastaniu władzy Sowietów, w 1940 r. w Grodnie zebrano polskie książki. Na dawnym placu Wołłowicza rzucono je na stos i podpalono. Rozgorzał wielki płomień... Symbolem trwania ludzi nad Niemnem jest zamek, stary zamek króla Stefana Batorego. Ten zamek i ich serca to jedno – pieśń dumy i pieśń polskości”.

Kraj rodzinny Matki mej

Słowa: Helena Mikucka
Muzyka: Tadeusz Mikucki

1. W słońcu pławią się doliny
i gdziekolwiek spojrzysz rad,
kraj mej Matki, kraj rodzinny
kwitnie jak wiosenny sad.

Ref. Daleko, daleko, za morzem, daleko,
przepiękna kraina, kraj rodzinny Matki mej.

2. Tutaj brzózka, tu kalina,
tam nad rzeką olszyn gaj,
to jest ziemia Jej rodzinna,
gdzie jest drugi taki kraj?

Ref. Daleko, daleko...

3. Tu mnie wita krzyż przydrożny,
Tam kościelny bije dzwon,
Tu Ojczyzny znak pobożny,
To jest nasz, to polski ton.

Ref. Daleko, daleko...

Jakże wzruszająca to pieśń, wyrażająca miłość i tęsknotę do stron rodzinnych. Pobrzmiewa w niej staropolska, nieco sentymentalna nuta, przywołująca na myśl poloneza „Pożegnanie Ojczyzny” M. K. Ogińskiego, smętne kujawiaki czy chopinowskie mazurki...
Całe pokolenia Polaków wędrowało po świecie za chlebem, szczególnie z Podkarpacia, gdzie przysłowiowa galicyjska bieda dokuczała najbardziej. I choć wielu wiodło się na obczyźnie coraz lepiej, to pozostała ta bezmierna tęsknota, które zżerała serca i dusze. I chociaż w pieśni, ludowym tańcu, chóralnym śpiewie koiła zmysły i skołatane serca...
„Kraj rodzinny Matki mej...” Ta pieśń od kilku dziesiątków lat żyje swoim życiem. Jak powstała, jakie były jej początki? Józefa Jarosz w „Tygodniku Polskim” z 27 czerwca 2008 roku wydawanym w Australii pisze o złotym jubileuszu Polskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Tatry” z Adelajdy. W artykule pt. Złoty jubileusz zespołu „Tatry” wspomina jego najznakomitszych animatorów, wśród nich szczególnie Tadeusza Mikuckiego, znanego w środowisku polonijnym Adelajdy, a także poza granicami Australii, głównie jako kompozytora pieśni „Kraj rodzinny Matki mej”. Słowa tej popularnej pieśni ułożyła żona pana Tadeusza, Helena Mikucka.
Jakie od początku były losy tej pieśni? „Po raz pierwszy wykonał ją zespół „Łowiczanki” w latach sześćdziesiątych, a potem stała się przebojem I Festiwalu „Pop-Art” w sydnejskiej operze. Śpiewano ją również na Światowym Festiwalu Polonijnych Zespołów Folklorystycznych w Rzeszowie. Trafiła też do Londynu i innych krajów Europy i znalazła się w podręcznikach szkolnych i śpiewnikach. Jest najbardziej znaną pieśnią z ponad stu kompozycji p. Tadeusza, który nie tylko tworzy muzykę, ale i od początku opiekował się „Tatrami” od strony muzycznej, a kiedyś prowadził chór „Łowiczanki”. Dziewczęta śpiewały utwory skomponowane przez swojego kierownika i pieśni Moniuszki oraz ludowe. Pan Tadeusz rozszerzał repertuar w ten sposób, że spisywał pieśni z taśm i płyt” – pisze Józefa Jarosz we wspomnianym artykule w „Tygodniku Polskim.”

"Hymn do miłości Ojczyzny"

Święta miłości kochanej Ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciwe!
Dla ciebie zjadłe smakują trucizny
Dla ciebie więzy, pęta niezelżywe.
Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny
Gnieździsz w umyśle rozkosze prawdziwe,
Byle cię można wspomóc, byle wspierać,
Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.

Wolności! Której dobra nie docieka,
Gmin jarzma zwykły, nikczemny i podły;
Cecho dusz wielkich, ozdobo człowieka.
Strumieniu boski cnót zaszczycon źródły!
Tyś tarczą twoich Polaków od wieka,
Z Ciebie się pasmem szczęścia nasze wiodły.
Większaś nad przemoc!- a kto Ciebie godny,
Pokruszył jarzma, albo padł swobodny.

i plik dźwiękowy - chyba przedwojenny, teraz już się takich nie nagrywa
http://haoz.republika.pl/img/Hymn_do_milosci_ojczyzny.mp3


ps. wkleił to niegdyś Jan-VRP, ale powielam w tym wątku